WASHINGTON - De Japanse H3-raket heeft eindelijk gedaan wat het moest doen: een satelliet lanceren zonder dramatische explosies of onverwachte satelliet-acrobatiek. Op 10 augustus steeg de H3-22S op vanaf het Tanegashima Space Center om 15:23 uur Eastern Time, na enkele dagen van vertragingen door tyfoons, en 29 minuten later plaatste hij beleefd de Michibiki 7-navigatiesatelliet in zijn geplande overdrachtsbaan. Geen gedoe, geen rompslomp.

Michibiki 7 is de nieuwste toevoeging aan Japan's Quasi-Zenith Satellite System (QZSS), een regionaal navigatienetwerk dat eigenlijk de overpresterende Aziatische neef van GPS is. De 4,9 ton zware satelliet zal zich vestigen in een licht hellende geostationaire baan, en helpt zo de uitbreiding van QZSS van vier naar zeven satellieten te voltooien. Het doel: ervoor zorgen dat er altijd ten minste vier QZSS-satellieten boven Japan zichtbaar zijn, zodat het land buitenlandse GPS-signalen volledig kan laten vallen. Want wie heeft er wereldwijde samenwerking nodig als je je eigen satellieten hebt?

Deze lancering moest de klus klaren, maar het universum had in december andere plannen. Toen kreeg Michibiki 5, een van de nieuwe satellieten, een eenrichtingskaartje naar de oceaanbodem na een H3-storing. Het onderzoek wees uit dat schokken tijdens het loslaten van de neuskegel zowel de satelliet als de payload-adapter beschadigden, wat leidde tot drukverlies in het vloeibare waterstofbrandstofsysteem van de bovenste trap. De satelliet viel blijkbaar van de adapter toen de bovenste trap zich scheidde - want waarom niet? Deze lancering was de eerste vlucht van de H3-22S-configuratie (twee motoren, twee boosters) sinds dat debacle. De H3 was al teruggekeerd naar de vlucht in juni met een andere configuratie, de H3-30S, die drie motoren en geen boosters heeft.

Japanse functionarissen, die nooit verlegen zijn om ambitie, dringen aan op het opvoeren van lanceringen. Op de Spacetide-conferentie in juli verklaarden ze een nationaal doel van 30 lanceringen per jaar vanuit Japan tegen het begin van de jaren 2030. Dat is een grote sprong ten opzichte van het huidige tempo - Michibiki 7 was pas de derde lancering vanuit Japan dit jaar. De andere twee: één H3-succes en een mislukking in maart van de kleine Kairos-raket van Space One. Dus, 30 per jaar? Tuurlijk, waarom niet? De H3 alleen kan dat niet. Aanvankelijke plannen voorzagen in zes lanceringen per jaar, maar Iwao Igarashi, vice-president en algemeen directeur van de Space Systems Division bij Mitsubishi Heavy Industries (MHI), de hoofdaannemer van de H3, zei dat er gesprekken met JAXA gaande zijn om dat te verhogen naar acht. "Met overheidsfunctionarissen bespreken we of we dat aantal nog meer willen verhogen," zei hij. Want als je mikt op 30, is acht slechts een warming-up.

Volgende stap voor de H3: een geplande lancering in november voor JAXA's Martian Moons Exploration (MMX)-missie, die moedig naar de manen van Mars zal gaan en monsters van Phobos zal bemachtigen. Er is ook de tweede HTV-X-vrachtmissie naar het ISS, voorlopig gepland voor dit jaar, hoewel NASA die handig wegliet uit een briefing van 3 augustus over de Crew-13-missie. Misschien zijn ze het gewoon vergeten. Of misschien houden ze het als verrassing.