De afgelopen jaren is ABC's The View een verplichte stop geworden voor politieke kopstukken - Barack Obama, Donald Trump, Joe Biden, Kamala Harris, J.D. Vance en Hillary Clinton zijn allemaal langsgekomen. Het is niet bepaald een paradijs voor beleidsnerds, maar het is een van de weinige shows die niet alleen maar preekt voor eigen parochie, dankzij de mix van linksgeoriënteerde presentatoren en ten minste één token rechtse stem. Dat maakte het een zeldzame brug naar niet-verstokte kiezers. Of dat was het, totdat Brendan Carr, de voorzitter van de Federal Communications Commission, besloot te onderzoeken of The View de 'gelijke tijd'-regel van de FCC had geschonden door sommige kandidaten te ontvangen maar niet hun tegenstanders. Carr betoogde dat het geen 'bona fide nieuwsinterview'-programma was, wat vrijgesteld is. Sindsdien heeft The View, volgens Semafor, geen enkele politieke kandidaat in competitieve races meer ontvangen en heeft het sommigen die eerder waren uitgenodigd afgewezen.

Dit is niet zomaar een overheidsberoving van de pers; het is een voorproefje van wat komen gaat. Vorige week oordeelde het Hooggerechtshof in Trump v. Slaughter dat de president leden van onafhankelijke regelgevende instanties (zoals de FTC) naar believen kan ontslaan, waarmee een precedent uit 1935 werd omvergeworpen dat een reden vereiste. Dit is een grote overwinning voor de unitary-executive theory - kort gezegd, het idee dat de president totale controle moet hebben over de uitvoerende macht. The Atlantic heeft uitstekende stukken geschreven over hoe dit het originalisme verraadt, maar laten we eerlijk zijn: de meesten van ons zijn niet dagelijks bezig met 'uitvoerende macht'. Wat dit betekent, is dat de president nu meer invloed heeft op de delen van de overheid die direct ons leven raken - banken, arbeidsraden, consumentenbescherming. Kortom, partijpolitiek staat op het punt gebieden binnen te dringen waar het voorheen niets te zoeken had.

Project 2025, de beleidsblauwdruk die de Trump-regering leidt, streefde er expliciet naar om Humphrey's Executor (het oude precedent) ongedaan te maken. Het heeft als doel de Amerikaanse samenleving te hervormen langs traditionalistisch-christelijke lijnen, en controle over deze instanties is daarbij essentieel. Carr, een auteur van Project 2025, gedroeg zich al lang voor Slaughter als een marionet van het Witte Huis. Hij zette CBS onder druk vanwege een interview met Kamala Harris dat Trump boos maakte, en probeerde Jimmy Kimmel te ontslaan vanwege grappen over Charlie Kirk en de familie Trump. Met Slaughter kan Trump nu instanties zoals de FDIC (die je banktegoeden tot $250.000 garandeert) politiseren of FTC-commissarissen ontslaan die te streng zijn voor bedrijven. Hij kan instanties ook nutteloos maken: in 2025 ontsloeg hij een door Biden benoemd NLRB-lid, waardoor het bestuur maandenlang zonder quorum zat. De Federal Election Commission zit sinds mei 2025 in hetzelfde schuitje. Ondertussen heeft Russell Vought, een andere auteur van Project 2025, het Consumer Financial Protection Bureau bevroren en geprobeerd de financiering stop te zetten, waarmee hij een wet die het Congres heeft aangenomen om je te beschermen tegen roofzuchtige geldschieters feitelijk tenietdoet.

Een recente Politico-peiling wees uit dat zes op de tien Amerikanen het gevoel hebben 'dat politiek tegenwoordig overal is waar het niet logisch is dat dingen politiek zijn'. Slaughter garandeert dat dit probleem nog veel erger gaat worden.