Waarom, oh waarom, oh waarom? Je kon bijna de frustratie van Nigel Farage voelen. Waarom moest het altijd hem overkomen? Het was toch zeker tijd dat iemand hem een keer een kans gaf. Daar was hij dan, proberend wat geld te verdienen aan een Thaise crypto-miljardair en een goudhandelaar, en toch bleef Reform maar in verband worden gebracht met louche geld. Het was alsof er een patroon ontstond. Eerst was er de gift van £5 miljoen, toen de donaties via 'Posh George' en Dicky Tice, en nu had Channel 4 News een undercoveractie tegen hem en twee van zijn meest vertrouwde medewerkers uitgevoerd, waarbij het leek alsof ze bereid waren de wet te overtreden op het gebied van politieke donaties. Het leven kan soms zo verdomd oneerlijk zijn. Altijd schoppen als je al ligt.

De krantenkoppen van het partijcongres van Reform in Birmingham zouden helemaal gaan over Nige die een nationale noodtoestand uitroept zodra hij in No. 10 zit. In plaats daarvan had hij te maken met een veel urgenter crisis. Elke keer als hij het land probeert te overtuigen dat hij een serieuze partij leidt en dat hij geen eenmansband is, lijkt er iets te gebeuren waardoor het op een louche, derderangs clownshow lijkt.

Operatie Mislukte Schoonmaak werd aanvankelijk overgelaten aan Richard Tice en Lee Anderson. Stel je voor hoe erg het moet zijn dat deze twee de leiding krijgen. Dicky is een van de minst geloofwaardige politici die je kunt vinden, dus hij besefte niet eens de ironie van zijn bewering dat het allemaal een complot van de gevestigde orde was, gerund door linkse eco-activisten. Wat Lee betreft, hij stond erop dat de twee Reform-leden - James Orr, een Cambridge-docent en vermeende brein achter de partij, en Dan Jukes, Nige's vertrouwde rechterhand en loopjongen voor meer dan een decennium - uit de band waren gesprongen en geschorst waren. Meer nog, ze kwamen niet terug. Meer nog, hij kon er niets over zeggen, want er was een onderzoek gestart. Dus wie leidde het onderzoek, werd hem gevraagd. "Ik weet het niet, want het onderzoek is nog niet begonnen," antwoordde Lee. Soms doet hij Dicky bijna na.

Anderen waren even verward. Danny Kruger was in een vergevingsgezindere bui en dacht dat er misschien een weg terug was voor Orr en Jukes zodra het Reform-onderzoek hen had vrijgepleit. Nadine Dorries speculeerde dat ze misschien niet hadden geweten dat ze de wet zouden overtreden. Hoewel de undercoverbeelden er nogal op wezen dat ze precies wisten wat ze deden. Dat geld aannemen van buitenlandse donoren geen onbekend concept was.

Nige was gewoon verbijsterd. Het zat hem hoog. Kon niet geloven dat dit was gebeurd. Orr en Jukes waren slechts aannemers. Freelance arbeiders die waren ingehuurd om de keuken te schilderen en hun welkom hadden versleten. Hij kende ze niet eens, had ze nauwelijks ontmoet. Ook al waren beiden zijn beste maatjes geweest. Nige schroomt niet om kameraden onder de bus te gooien. Het is de eerste verdedigingslinie van de narcist. Zelfbescherming ten koste van alles.

Op een lunchpersconferentie had hij meer te zeggen. Eerst kondigde hij aan dat hij een spontane verklaring had die klonk alsof die zorgvuldig door zijn advocaten was geformuleerd. Het is waarschijnlijk een dure dag geweest voor Nige. Het was een hoax. Er waren geen wetten overtreden. Er was geen geld aangenomen. Behalve dat Reform naar verluidt £35.000 had aangenomen om de opiniepeiling te betalen, en de film suggereerde dat ze maar al te blij zouden zijn geweest om de £500.000 aan te nemen als het echt was geweest. Details, details.

Het was allemaal een misverstand. James en Dan hadden zich gewoon versproken. En hij kon niet geloven dat hij op film was vastgelegd tijdens een lunch van "man van het volk" met champagne en oesters met hen en de undercoverjournalisten in Clacton. Omdat hij maar één keer in zijn leven in Clacton was geweest. Wat was de kans? "Het was gewoon wat branie," zei hij. "Cafépraat." Helemaal gelijk. Wie van ons heeft niet lang zitten praten over misdaden die we van plan waren te plegen en hun exacte werkwijze, elke keer als we een paar drankjes op hebben?

Toch waren er tenminste sommige dingen aan het Reform-congres zoals gewoonlijk. De rijen. Wie had gedacht dat 8.000 mensen tegelijk zouden opdagen?