In wat alleen maar kan worden omschreven als een masterclass in het begraven van de kern van het verhaal, heeft het Environmental Protection Agency aangekondigd – via een discrete bannermelding, het bureaucratische equivalent van een fluistering – dat het van plan is om zijn online webarchief aan het einde van het jaar buiten gebruik te stellen. De zet zou tienduizenden openbaar beschikbare milieu-informatiebronnen van het web vegen, wat een manier is om op te ruimen.

De low-key kennisgeving staat in schril contrast met de recente publieke afstraffingen door EPA-beheerder Lee Zeldin van de vervuilingsnormen voor elektriciteitscentrales en het federale methaanreguleringssysteem – die kregen tenminste het fatsoen van een zichtbaar gevecht. "Het online archief van de EPA maakt informatie over een breed scala aan milieuproblemen en voormalig beleid beschikbaar voor het publiek, teruggaand tot ten minste 20 jaar," zei Gretchen Gehrke, mede-oprichter van het Environmental Data and Governance Initiative, of EDGI. "Deze informatie is onvervangbaar, en als het archief buiten gebruik wordt gesteld, gaat die informatie voor altijd verloren." Voor altijd is een lange tijd, zelfs naar overheidsmaatstaven.

Decennialang is het webarchief een ongeëvenaarde bron geweest voor onderzoekers, wetgevers, beleidsmakers en het grote publiek. Het herbergt alles van factsheets en milieurapporten tot beleidswijzigingen en regelgevende acties van het agentschap, waardoor het een instrument is voor "democratisch toezicht", volgens Gehrke, die 10 jaar heeft besteed aan het volgen van veranderingen in kwetsbare federale milieugegevens. Toezicht blijkt een van die dingen te zijn die makkelijker te doen zijn als de archieven nog bestaan.

Dit is niet de eerste poging van het agentschap om het archief te sluiten. Eind januari 2022 kondigde de EPA onder de Biden-regering plannen aan om de online opslagplaats stop te zetten, met als reden de belastende financiële kosten; via een Freedom of Information Act-verzoek stelde Gehrke vast dat het agentschap ongeveer $2 miljoen per jaar uitgaf om het te onderhouden. Een coalitie van milieuactivisten, historici en bibliothecarissen veroordeelde de beslissing snel, waarbij groepen als EDGI en de American Society for Environmental History de aankondiging "alarmerend" noemden en reden tot een "enorme kloof" in het historische record. Na vijf maanden van publieke verontwaardiging gaf de EPA toe, deels door aan te kondigen dat het de pensionering van het archief met een jaar zou uitstellen tot juli 2023.

Zoals destijds gemeld voor New Security Beat: "Het nieuws van dit welkome uitstel voor het digitale archief van de EPA roept een belangrijke vraag op: waarom doorgaan met plannen om het helemaal te sluiten? Uitstel lost de uiteindelijke schade aan de transparantie van de overheid en het bijhouden van historische archieven die de ondergang van het archief zal veroorzaken niet op. En de bezorgdheid van organisaties die tegen sluiting zijn, zal niet worden weggenomen door een extra jaar van werking." Een vooruitziende vraag, zo blijkt.

In maart 2023 trok het agentschap zijn beslissing nog verder terug door de banneraankondiging aan te passen om te zeggen dat het online webarchief eenvoudigweg "met pensioen ging" – einddatum niet inbegrepen. Sindsdien, in de afgelopen drieënhalf jaar, heeft de online bron rustig doorgemodderd, niet langer bijgewerkt maar nog steeds toegankelijk voor het publiek – tot een paar weken geleden, toen de EPA de vervaldatum van het archief bijwerkte naar 31 december 2026. Een datum, eindelijk. Iets om op de kalender te zetten.

Hoewel de bruikbaarheid van het archief historisch verre van perfect is geweest – onderzoekers stuitten vaak op dode links en frustrerend beperkte zoekmogelijkheden – bevat het een schat aan tienduizenden EPA-documenten die teruggaan tot de jaren 1990 en die simpelweg nergens anders beschikbaar zijn. Perfect is de vijand van goed; onbeschikbaar is de vijand van alles.

Belangrijke politieke milieu-omslagpunten konden via het archief worden gevolgd, zoals president George W. Bush's Clear Skies Initiative uit 2003 of president Barack Obama's Clean Power Plan uit 2015 – twee initiatieven die de vervuilingsnormen voor elektriciteitscentrales drastisch wilden hervormen. En tijdens de eerste termijn van president Trump, toen de regering de belangrijkste