Zaterdagavond wist een zwaarbewapende schutter gemakkelijk gebieden te bereiken nabij de balzaal waar het Witte Huis Correspondenten Diner werd gehouden, wat leidde tot een gehaaste evacuatie van de president en hoge functionarissen en een hectische, angstige avond voor aanwezigen. Waarom was het evenement niet veilig? Dat is een terechte vraag, maar misschien de verkeerde. De realistischere vraag is of dit soort evenementen ooit veiliger kunnen worden gemaakt – en het antwoord, gebracht met het enthousiasme van een wortelkanaalbehandeling, is 'soort van, misschien, maar niet echt.'
Deze zomer organiseert de Verenigde Staten twee grote evenementen in meerdere steden: de viering van de 250e verjaardag van de Amerikaanse onafhankelijkheid en het WK Voetbal. Beide zijn zeer complex, trekken grote binnenlandse en internationale publieken, inclusief politieke leiders. Over twee jaar organiseert Los Angeles de Olympische Zomerspelen. Stafchef van het Witte Huis Susie Wiles roept deze week een vergadering bijeen met verschillende functionarissen om de beveiliging te bespreken van evenementen die de president bijwoont. Het leidende principe, volgens het mega-evenementenplanningsprogramma van Harvard, is niet om risico's uit te sluiten maar om ze zoveel mogelijk te verminderen. 'Minder slecht' is nauwelijks een strijdkreet, noch een excuus voor politiek geweld, een te permissieve wapencultuur of nalatige planning – het is simpelweg een erkenning dat kwetsbaarheid de prijs is van vrijheid, wat een beetje is alsof je zegt dat je lekkende dak de prijs is van een plafond.
Voor veiligheidsfunctionarissen is het bouwen van een fort relatief eenvoudig: zet de 'drie g's' in – geweren, bewakers en hekken. Niemand die een nucleaire installatie bezoekt, klaagt over de bezwarende beveiligingsmaatregelen. Maar zelfs een hard doelwit stuit op zachte gebieden – wegen, luchten – die kwetsbaarheid creëren. Organisatoren van mega-evenementen moeten locatielogistiek, risicobeoordeling, noodhulp, gemeenschapsbetrokkenheid, crisiscommunicatie, weersomstandigheden, menigtenbeheer en transport balanceren. De truc is een driehoek: een hoek is risicovermindering (terrorisme, geweld, stormen, cyberaanvallen, gezondheidsscares, drones); een andere is coördinatie van verdediging (gemeenschap, stad, staat, federaal, militair, privaat en non-profit actoren); en de top is plezier, vreugde, saamhorigheid, viering, spektakel en doel. Ja, 'plezier' is een veiligheidsdoel. Dat kunnen fans zijn die een atletische prestatie bekijken, journalisten die schitteren tegenover een regering die hen probeert te ondermijnen, of een ruziënde democratie die haar verjaardag viert.
Het WK Voetbal zal plaatsvinden in drie landen – de Verenigde Staten, Mexico en Canada – in 16 gaststeden, gedurende zes weken en vier tijdzones. Conflicten in Iran, grenscontroverse, kartels in Mexico, gevaarlijk weer en wapengeweld zullen aanhoudende risico's zijn. De 4 juli-vieringen voor Amerika's 250e omvatten openbare evenementen in elke staat, spraakmakende extravaganza's en paviljoens in Washington D.C., en een Naval Review-parade in New York en New Jersey met 30 grote zeilschepen uit verschillende landen. De veiligheidsplanning voor beide is al jaren gaande, maar de schietpartij bij het WHCD en aanhoudend politiek geweld kunnen bijstelling vereisen. Organisatoren moeten de wetshandhavingsverdediging versterken zonder afbreuk te doen aan de betekenis van de evenementen – een evenwichtsoefening die klinkt als jongleren met fakkels terwijl je op een eenwieler over een koord rijdt.
De beveiligingsplanning bij het WHCD dit jaar was niet toereikend. De balzaal zelf, die elektronische scanning vereiste om binnen te komen, werd nooit geschonden, hoewel deze veel veiliger was dan gebieden die toegankelijk waren voor het publiek, hotelgasten en feestgangers die pre-evenementen bijwoonden. De schutter kwam het hotel binnen door simpelweg een kamer te reserveren, waardoor hij gemakkelijk toegang kreeg via één verdedigingslaag – niet anders dan hoe de meesten van ons inchecken bij een Marriott. Misschien moeten toekomstige diners worden verplaatst naar een congrescentrum of een op zichzelf staande faciliteit met beperkte toegang en zwaardere beveiliging. Het antwoord is echter niet het antwoord dat wordt gepromoot door Donald Trump en zijn aanhangers – dat het incident bewijst dat Trump zijn eigen balzaal nodig heeft bij het Witte Huis.