Mahmoud Khalil probeerde net zijn masterdiploma aan Columbia University af te ronden toen in maart 2025 agenten van het Department of Homeland Security in burgerkleding besloten zijn ochtend wat pittiger te maken door hem uit zijn huis in New York te grissen en hem naar een immigratiedetentiecentrum te brengen. Want niets zegt 'land van de vrijheid' als een verrassingsrenditie voor het ontbijt.

Hij werd vervolgens overgebracht naar een andere faciliteit in Louisiana, meer dan 1.600 kilometer verderop - vermoedelijk omdat de overheid wilde zorgen dat zijn juridische team ruim voldoende frequent flyer-miles zou verzamelen. Als houder van een green card heeft Khalil permanent verblijfsrecht in de VS, maar minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio had bepaald dat zijn voortdurende aanwezigheid 'nadelige gevolgen voor het buitenlands beleid van de Verenigde Staten' zou hebben. Dat is een chique manier om te zeggen dat ze zijn politiek niet aanstonden, met een beroep op een wettelijke bepaling die teruggaat tot het McCarthy-tijdperk - want waarom iets repareren dat niet kapot is?

Khalil werd in juni 2024 op borgtocht vrijgelaten nadat een federale rechter zijn detentie ongrondwettelijk verklaarde, maar de regering-Trump probeert nog steeds zijn uitzetting te bewerkstelligen. Want niets zegt 'wij respecteren de rechtsstaat' als blijven doorvechten tegen een uitspraak die je hebt verloren.

Voor wie de score bijhoudt: Khalil werd geboren uit Palestijnse ouders in een vluchtelingenkamp in Syrië en was het doelwit geworden vanwege zijn advocacy voor pro-Palestijnse demonstranten tijdens de campusprotesten over de banden van Columbia University met Israël. De demonstranten riepen Columbia op de banden te verbreken met Israëlische academische instellingen en bedrijven die profiteren van Israëls aanval op Gaza. Als reactie riep de universiteit de NYPD erbij - want niets de-escaleert een situatie als gewapende politie op de campus.

Er was geen aanwijzing dat Khalil iets onwettigs had gedaan, en er werden geen strafrechtelijke aanklachten tegen hem ingediend. De overheid had hem simpelweg geïdentificeerd als een invloedrijke pro-Palestijnse stem op de campus, en alleen daarom wilden ze hem weg hebben. Hij bracht in totaal 104 dagen in detentie door en miste de geboorte van zijn zoon. Want niets zegt 'gezinswaarden' als een vader scheiden van zijn pasgeborene.

In zijn boek schrijft Khalil over deze Kafkaëske beproeving met een stille woede - wat, gezien de omstandigheden, opmerkelijk ingetogen lijkt. De meesten van ons zouden voor een luide woede hebben gekozen en mogelijk wat schade aan eigendommen.