Het dramatische beeldmateriaal was bijna onmogelijk te missen. Een stortvloed van water die door de haven van Gyirong raast, een van de belangrijkste grensovergangen tussen Nepal en Tibet, en alles op zijn pad meesleurt terwijl honderden mensen vluchten voor hun leven. De beelden, vastgelegd door CCTV-camera's, verspreidden zich snel op sociale media en op schermen over de hele wereld. Slechts één enkele still is tot nu toe uitgezonden door het staatsnieuwsbulletin van het land.

Het is ook moeilijk geweest om de video te vinden op het zwaar gecensureerde internet van China. Het is net zo moeilijk om zelfs maar berichten te vinden die de flitsende overstroming beschrijven die honderden levens heeft geëist, met net zoveel mensen die sinds woensdag nog steeds vermist worden. Peking heeft een enorme reddingsoperatie gelanceerd met honderden hulpverleners, die nog steeds gaande is, en president Xi Jinping zat een spoedvergadering voor met functionarissen om de inspanningen te coördineren. Maar wanneer je de internetinhoud van het land vergelijkt met wat een groot deel van de wereld de afgelopen dagen online heeft gezien, wordt de firewall van China zichtbaarder dan ooit.

Tibet, dat Peking in de jaren vijftig annexeerde, heeft zich lange tijd verzet tegen de heerschappij van de Chinese Communistische Partij. China heeft door de jaren heen protesten neergeslagen, soms met geweld, en wordt beschuldigd van ernstige mensenrechtenschendingen in de boeddhistische regio. Het heeft de verbannen spirituele leider, de Dalai Lama, bestempeld als separatist. Die geschiedenis betekent dat de naam Tibet alleen al de censors van China triggert. Peking's gevoeligheden zijn vooral duidelijk in tijden als deze.

Er zijn dagelijkse updates over de vermisten en doden, en Peking plaatst ook updates over de reddingsoperaties, evenals over de gevaren van een barrièremeer dat dreigt te overstromen. Maar er is weinig detail daarbuiten. Er zijn geen verslagen van overlevenden in Tibet, en bijna geen door gebruikers gegenereerd beeldmateriaal dat de dodelijke momenten of de nasleep ervan laat zien. We hebben nog niets gehoord van bezorgde families van de vermisten. Proberen om mensen daar te bereiken is in normale tijden bijna onmogelijk. Als journalist die Noord-Korea heeft verslagen, is het voor mij vaak gemakkelijker geweest om geïnterviewden in Pyongyang te bereiken dan in de Tibetaanse hoofdstad Lhasa.

Op donderdagavond, terwijl wereldwijde koppen leidden over de verwoesting in een Himalaya-vallei, opende de staatsomroep van China zijn hoofdjournaal met de lancering van Xi's nieuwe boek, een selectie van zijn 'belangrijkste en fundamentele werken'. Buitenlandse journalisten kunnen niet naar Tibet reizen zonder toestemming van de overheid. We hebben maar een paar uur om zoveel mogelijk informatie te krijgen over grote verhalen als dit voordat video's worden gewist en stemmen worden gesmoord. In plaats daarvan moeten we vertrouwen op staatsmedia, die zich tot nu toe hebben gericht op ongelooflijk dramatische reddingsoperaties. Gespecialiseerde zoekteams die bergen en kliffen beklimmen, of woeste rivieren oversteken om bij de zwaarst getroffen gebieden te komen. We weten nog niet wat er daarna is gebeurd, of wie ze hebben kunnen redden.

Dit wil niet zeggen dat Peking zich geen zorgen maakt. Integendeel, ze zijn zeer bezorgd. China's premier Li Qiang werd snel naar de regio gestuurd, waar hij werd gezien bij het inspecteren van puinruiming - een zeldzaam bezoek van de op één na belangrijkste leider van het land zo kort na een grote ramp. De reden voor wat de wereld misschien als een ingetogen reactie zou zien, is om het enige te behouden waar Xi naar streeft voor zijn land: stabiliteit. De Communistische Partij zal vrezen dat zo'n ramp onvrede kan aanwakkeren, ofwel met de reactie ofwel met het gebrek aan vooruitziendheid om het te voorkomen. Het kan ook vrezen voor de impact van zo'n tragedie en het potentieel om een verzamelpunt te worden, vooral in een gemeenschap waar geloof al lang een centrale rol speelt.

Hoewel de regio al lange tijd geen protesten heeft gezien, hebben Tibetaanse groepen in het buitenland hun bezorgdheid geuit over de toenemende Chinese controle, zoals nieuwe onderwijswetten die volgens hen de rol van kloosters en het boeddhistische geloof willen verzwakken. Slechts enkele uren nadat de ramp toesloeg, probeerde de Communistische Partijmachine haar basisbeweging te mobiliseren om tekenen van ontevredenheid te stoppen.