Onderzoekers van de Edith Cowan University (ECU) hebben ontdekt dat de uitgestrekte ijzerrijke formaties van West-Australië mogelijk in staat zijn om natuurlijk voorkomende waterstof te genereren, waarmee mogelijk een enorme, emissiearme energiebron wordt ontsloten. Want waarom zou je 'ondergrondse waterstoffabriek' niet toevoegen aan de lijst van dingen waar Australië onverklaarbaar goed in is?

De studie, gepubliceerd in het International Journal of Hydrogen Energy, richt zich op magnetiet, een mineraal dat overvloedig aanwezig is in de ijzerertsafzettingen van de Pilbara-regio. Het team ontdekte dat wanneer magnetiet reageert met heet water onder omstandigheden die diep onder de grond worden nagebootst, er waterstofgas vrijkomt. Ze kwamen er zelfs achter hoe ze het proces konden versnellen door een oplossing in gebande ijzerformaties te injecteren, wat suggereert dat we op een dag opzettelijk de natuurlijke waterstofproductie zouden kunnen verbeteren. Want blijkbaar deed de natuur het niet snel genoeg.

"Australië zou op een enorme, onaangeboorde energiereserve kunnen zitten - en het potentieel is enorm," zei universitair hoofddocent Alireza Keshavarz, met het soort enthousiasme dat doet vermoeden dat hij al zijn waterstof aangedreven jacht aan het plannen is. "Er is genoeg waterstof voor Australië om generaties lang van te profiteren, en mogelijk genoeg om een belangrijke exporteur van schone energie naar de rest van de wereld te worden."

Om hun theorie te testen, plaatsten de onderzoekers magnetietmonsters gedurende 60 dagen in water van 200°C onder hoge druk, om zo de hete, geperste omgeving diep onder de grond te simuleren. Want niets zegt 'wetenschap' als twee maanden stenen koken. De experimenten onthulden hoe natuurlijke waterstof in gesteente ontstaat en welke omstandigheden nodig zijn voor duurzame productie.

De bevindingen zijn vooral belangrijk voor West-Australië, dat beschikt over enkele van de grootste gebande ijzerformaties op aarde. "Als we deze hulpbron op grote schaal kunnen ontsluiten, zou dat transformatief kunnen zijn voor onze energietoekomst," zei hoofdauteur Kaveh Moghanirahimi, die duidelijk een mooie toekomst heeft in motiverende speeches. "We zien zelfs het potentieel voor West-Australië om zijn energieonafhankelijkheid te versterken tijdens crises door toegang tot deze natuurlijk gegenereerde waterstof."

Professor Stefan Iglauer, ook van ECU's School of Engineering, merkte op dat het werk helpt om de kloof tussen laboratoriumexperimenten en echte geologische systemen te overbruggen. Want, zoals we allemaal weten, is de kloof tussen een laboratoriumtafel en een echt gesteente eigenlijk hetzelfde als de kloof tussen een speelgoedauto en een Tesla.

De studie wees ook uit dat waterstofproductie niet alleen gaat over hoeveel magnetiet er aanwezig is - het gaat ook om de gesteentestructuur. Specifiek of water door breuken, poriën en doorlaatbare paden kan bewegen om verse mineraaloppervlakken te bereiken. Dus het blijkt dat geologie ingewikkeld is, en je kunt niet zomaar magnetiet in een pan gooien en het beste hopen.

Dus, terwijl Australië's rode aarde misschien niet het eerste is waar je aan denkt als schone energiebron, zit het blijkbaar vol verrassingen. Wie had dat gedacht? Nou, de onderzoekers van ECU, om te beginnen.