In 2014 deed het Aurora Orkest iets wat nog niemand bij de Proms had gedurfd: ze speelden Mozarts 40e symfonie uit het hoofd. Het was angstaanjagend. Fagottiste Amy Harman omschreef het als "skydiven zonder parachute. Maar dan op een goede manier." Twaalf jaar later verhogen ze de inzet met Mahlers Eerste Symfonie - twee keer zo lang, twee keer zoveel muzikanten - plus een eerste helft met een toneelstuk over Mahlers leven, compleet met choreografie, acteurs en een geluidsontwerp waar een Broadway-producer jaloers op zou zijn.

Nadat de Mozart-stunt een vast onderdeel van de Proms werd, besloot het orkest dat het memoriseren van Stravinsky's Le Sacre du Printemps niet genoeg was; ze hadden een hele theatrale eerste helft nodig om het uit te leggen. Nu hebben ze dat tot een traditie gemaakt, met in de jaren daarna Beethovens Negende en Sjostakovitsj' Vijfde. Dit jaar is het Mahlers beurt, en het creatieve proces omvatte het duiken in de woorden van de componist, die overvloedig zijn - in tegenstelling tot de ongrijpbare Sjostakovitsj. Mahler bleek nogal een over-sharer, met programmatoelichtingen die klinken alsof iemand een twijfelachtige levenskeuze probeert te rechtvaardigen: "Ik wil dat je je De Jagersbegrafenisstoet voorstelt... met hazen die een kleine banier dragen..."

Het script verkent Mahlers ontmoeting met Sigmund Freud in 1910, want waarom psychoanalyse niet mengen met een symfonie? Het orkest heeft slechts anderhalve dag om de gechoreografeerde chaos te repeteren, vertrouwend op een "militair plan" dat ze flat-packing noemen. Eerste fluitiste Sarah Newnham geeft toe dat ze elk jaar afvraagt of ze te ver zijn gegaan. Maar de beloning, zegt ze, is dat het publiek dezelfde viscerale, meeslepende ervaring krijgt die zij heeft vanuit haar stoel midden in het orkest - en dat ze hen "de sleutels tot het koninkrijk" van klassieke muziek overhandigt. Oordeel zelf in de Royal Albert Hall deze zaterdag en zondag, of luister op de radio en stel je de hazen voor.