In Death Has No Master speelt Asia Argento Caro, een angstige Italiaans-Venezolaanse vrouw op een gehaaste missie om geërfde eigendommen terug te vorderen van de lokale verzorgers die er nog wonen. De opzet behoort tot een surrealistische psychologische thriller van de Venezolaans-Canadese filmmaker Jorge Thielen Armand, die persoonlijke geschiedenis ontrafelt naast diepgewortelde en 'eeuwige' spanningen die Venezuela vandaag de dag nog steeds teisteren.
'De film heeft meerdere betekenislagen', zegt Armand voorafgaand aan de première in de sectie Directors' Fortnight op Cannes. 'Recente gebeurtenissen maken die veelheid alleen maar groter.' Die gebeurtenissen omvatten de Amerikaanse inval in Venezuela, die begon met het sturen van oorlogsschepen door Trump in augustus, naar verluidt om drugshandel te bestrijden - precies toen de productie van Death Has No Master begon. In januari arresteerden de VS de autoritaire president Nicolás Maduro, wiens regering wordt beschuldigd van politieke corruptie en mensenrechtenschendingen, terwijl ze de controle over het land en zijn olie-industrie overnamen, waarvan velen geloven dat dat altijd de bedoeling was. 'Het is erg zorgwekkend, wat er gebeurt', zegt Armand in een videogesprek met Argento. 'Ik denk dat de film kan spreken tot de collectieve duisternis die Venezolanen voelen, en het verraad van binnenlandse en internationale systemen.'
Death Has No Master is Armands terugkeer naar terrein dat hij bijna tien jaar geleden verkende in zijn speelfilmdebuut La Soledad, een portret van strijd en wanhoop tijdens de economische ineenstorting van Venezuela. Die film, die documentaire en fictie vervaagt, werd opgenomen in het vervallen herenhuis dat zijn familie bezat, waar een bewoner, José, woonde met zijn vrouw, dochter en grootmoeder - een voormalige dienstmeid van Armands familie voordat ze het pand verlieten. La Soledad volgt José's beproeving wanneer het gekraakte pand wordt gesloopt en verkocht. Nu draait Armand het perspectief om naar de grondeigenaren, deels geïnspireerd door een terugkerende droom van het ronddwalen in een donker verlaten gebouw waar mensen feesten en drugs gebruiken terwijl hij zoekt naar iets onzekers. 'Als ik wakker word, denk ik aan thuis en alles wat ik achterliet', zegt hij. 'Dus de film is die nachtmerrie van teruggaan, ontdekken dat de mensen en dingen die je achterliet er niet meer zijn; alsof de versie van jezelf die je achterliet van binnenuit aan het rotten is.'
Vanaf de eerste beelden hangt Death Has No Master in een onheilspellende, abstracte, droomachtige toestand waarin de tijd lijkt in te storten. Het koloniale verleden bezet het heden. Cacaobonen zijn zo'n bedreigend symbool van rijkdom en historisch geweld als de olieraffinaderij die in de verte dreunt. In deze setting stapt Argento's Caro, zelf in een soort slaapwandelaarster - een Italiaans-Venezolaanse die zich terugtrekt uit haar leven in het buitenland om onuitgesproken redenen, terugkerend naar de plantage die ze van haar vader erfde. Ze beweegt onhandig door antieke ruimtes, getroffen door angst omdat de omgeving persoonlijke en historische trauma's herbergt, maar gedreven door een juridisch bindend recht. Ze deinst afwisselend terug voor en zweeft boven Sonia (Dogreika Tovar), de Afro-Venezolaanse verzorger die haar eigen claim vestigt met haar jonge zoon.
'Ik heb mezelf behoorlijk gek gemaakt', zegt Argento over haar onderdompeling in de omgeving, waarbij ze in afzondering leefde op de filmlocaties. 'En ik had veel angst; iets primairs; iets onuitsprekelijks waarvan ik denk dat mijn personage het voelde bij het teruggaan. Ik heb geen manier om het te intellectualiseren, te verwoorden. Veel ervan had te maken met mijn onbewuste en mijn eigen geschiedenis, op een manier die parallel liep met die van Caro, mijn personage.' Argento legt uit dat Caro's overleden vader - een misbruikende figuur die haar herinneringen achtervolgt - 'aspecten heeft' van haar eigen beroemde ouders: Italiaanse horrormeester Dario Argento en actrice-scenarioschrijver Daria Nicolodi, het duo achter giallo-klassieker Suspiria. Ze specificeert niet de manieren waarop Caro's vader resoneert, maar beschrijft geraakt te zijn door Armands film omdat de emoties samenvallen met haar eigen. 'Het gaat om mijn eigen nachtmerries en mijn eigen jeugd, een