Afgelopen zomer zat de Franse tennisfenomeen Arthur Fils in een dip. Een vriend stuurde hem een nummer van rapper La Rvfleuze waarin hij in het refrein werd genoemd - "Arthur Fils, j'fais du grah sur le court" - waarbij zijn lawaai op de baan werd vergeleken met dat van de rapper. De ironie? De carrière van Fils werd gekenmerkt door stilte: een stressfractuur in zijn rug had hem acht maanden aan de kant gezet, tussen zijn terugtrekking uit Roland Garros afgelopen mei en zijn terugkeer in februari. Op 21-jarige leeftijd is Fils een van de weinige spelers met realistische ambities om Jannik Sinner en Carlos Alcaraz uit te dagen, maar een tijdje was de enige die niet in paniek raakte hijzelf. "Nu zijn [mijn coaches] ook heel relaxed omdat ze zien dat ik goed tennis kan spelen en dat ik er nog steeds ben," zegt hij, terwijl hij de extraverte charisma uitstraalt die hem vatbaar maakt voor theatraal vuistgepompt en, in zijn jongere dagen, racket-smijtende driftbuien.

Volwassenheid heeft zelfbeheersing gebracht, maar Fils vertrouwt nog steeds op zijn team - zoals fitnesstrainer Lapo Becherini, die hem tijdens een spannende wedstrijd in Madrid vertelde "zijn bek te houden" toen hij begon te tieren. Fils vocht terug, Becherini herhaalde het bevel, en Fils won. "Als er iets misgaat op de baan, praten ze recht voor zijn raap tegen me," zegt hij. Zijn vader, Jean-Philippe - een voormalig basketballer uit Haïti die op zijn 10e naar Frankrijk emigreerde - is de kern van zijn steunsysteem en heeft hem een "andere mentaliteit" bijgebracht die "geen Franse mentaliteit is." De jonge Fils trainde op een vervallen baan in Essonne, ten zuiden van Parijs, die hij omschrijft als "een schande" maar waaraan hij zijn veerkracht toeschrijft. Nu staat hij op nummer 5 in de ATP Race na een comeback die zijn eerste twee Masters 1000-halve finales (Miami en Madrid) en een ATP 500-titel in Barcelona opleverde. Fils heeft zijn spel vernieuwd: langere servicebeweging, kortere forehandswing, beter glijden en aanzienlijk gewichtsverlies om zijn rug te beschermen. Hij schrikt er ook niet voor terug om harde commentatoren zoals Simon Dutin aan te pakken, die hem voor Barcelona bekritiseerde. "Ik was heel blij dat ik de titel won om hem te laten zien dat hij het helemaal mis had," zegt Fils. Met Roland Garros die dit weekend begint, is hij de nieuwste Franse hoop om een grand slam-enkelspeldroogte te doorbreken die teruggaat tot de overwinning van Yannick Noah op Roland Garros in 1983 - de laatste door een Fransman of zwarte man. Zijn plan? Blijf lawaai maken op de baan om al het andere te overstemmen.