Wojna z Iranem przekształca Amerykę przed wyborami w połowie kadencji, a korespondenci polityczni i globalni The Guardian odpowiadali na żywo na pytania czytelników o to, jak może to wpłynąć na wyborców przy urnach. Bo nic nie mówi "demokracja w działaniu" tak jak transmisja na żywo o konflikcie, którego nikt w Kongresie tak naprawdę nie zatwierdził.

Richard Ulmer z Tampy na Florydzie zadał pytanie, które nurtuje wszystkich: dlaczego Kongres nie zatrzyma wojny, której nie zatwierdził? Korespondent Robert wyjaśnił, że to proste pytanie bez prostej odpowiedzi. Kongres ma wprawdzie władzę, by utrudniać lub ograniczać wojnę, na którą nie głosował, ale szczególny przebieg konfliktu z Iranem w połączeniu z potężnym uściskiem Trumpa na kontrolowanym przez Republikanów ustawodawcy dał mu dodatkową elastyczność.

Uchwalona w 1973 roku War Powers Resolution – przyjęta w następstwie Wietnamu, by poskromić tak zwanego "imperialnego prezydenta" – wymaga, aby administracja poinformowała Kongres w ciągu 48 godzin od wysłania sił do działań wojskowych i wycofała te siły w ciągu 60 do 90 dni, chyba że Kongres zagłosuje za autoryzacją wojny lub przedłużeniem terminu. Trump obejdował te ograniczenia dzięki prawnej sztuczce. Pierwotny konflikt został zawieszony na początku kwietnia – przed upływem 60-dniowego okresu – przez faktyczne zawieszenie broni, później sformalizowane memorandum o porozumieniu między Iranem a USA. Gdy to porozumienie upadło, Biały Dom argumentował, że 60-dniowy próg zaczął się od nowa. Ogólniej, Trump powołał się na swoje uprawnienia konstytucyjne z artykułu II, sekcji 2, które głoszą, że prezydent może zarządzać ukierunkowanymi atakami, bronić sił USA za granicą lub reagować na zagrożenia za granicą bez zgody Kongresu.

Trump przeformułował także swoje działania jako "obronne", zmieniając główny cel wojny na ponowne otwarcie Cieśniny Hormuz, strategicznego szlaku wodnego, który służy jako przewód dla jednej piątej światowej ropy. Zamknięcie jej przez Iran w odpowiedzi na atak stanowi poważne wyzwanie dla USA i globalnej gospodarki. Krótko mówiąc: Kongres nie zatwierdził wojny, a choć jego uprawnienia konstytucyjne i ustawodawcze pozwalają mu kwestionować i utrudniać działania Trumpa, władza inherentna w prezydenturze nie daje mu mocy, by ją po prostu zatrzymać.

Lauren zauważyła, że obaj wspomniani kandydaci startują w niezwykle wyrównanych wyścigach. Wojna jest niepopularna i nie chcą być postrzegani jako cheerleaderzy konfliktu, któremu sprzeciwiają się wyborcy, których mają nadzieję reprezentować. Szczególnie w Iowa, gdzie Hinson startuje do Senatu, wojna podnosi koszty niezbędnych nakładów operacyjnych, takich jak olej napędowy i nawozy – na dodatek do wojny handlowej Trumpa, która już wcześniej przycisnęła amerykańskich rolników. W obu stanach kandydaci Demokratów atakują ich w kwestii przystępności cenowej i kosztów utrzymania, a publiczne poparcie dla wojny może osłabić zdolność Republikanów do odpowiedzi.