De oorlog met Iran hervormt Amerika in de aanloop naar de midterms, en de politieke en buitenlandcorrespondenten van The Guardian gingen live om lezersvragen te beantwoorden over hoe dit de kiezers bij de stembus zou kunnen beïnvloeden. Want niets zegt "democratie in actie" als een liveblog over een conflict dat niemand in het Congres daadwerkelijk heeft goedgekeurd.

Richard Ulmer uit Tampa, Florida, stelde de vraag die iedereen bezighoudt: waarom stopt het Congres een oorlog niet die het niet heeft goedgekeurd? Correspondent Robert legde uit dat het een simpele vraag is zonder simpel antwoord. Het Congres heeft wel de macht om een oorlog waarvoor het niet heeft gestemd te belemmeren of beperken, maar het specifieke verloop van het Iran-conflict, in combinatie met Trumps krachtige greep op een door Republikeinen gecontroleerde wetgever, heeft hem extra flexibiliteit gegeven.

De War Powers Resolution van 1973 – aangenomen in de nasleep van Vietnam om de zogenaamde "imperiale president" in te tomen – verplicht de regering om het Congres binnen 48 uur te informeren wanneer troepen voor militaire actie worden ingezet, en om die troepen binnen 60 tot 90 dagen terug te trekken, tenzij het Congres stemt om de oorlog te autoriseren of de termijn te verlengen. Trump heeft deze beperkingen omzeild door juridische goocheltrucs. Het oorspronkelijke conflict werd begin april opgeschort – vóór het bereiken van de 60-dagentermijn – door een de facto staakt-het-vuren dat later werd geformaliseerd via een memorandum van overeenstemming tussen Iran en de VS. Toen die overeenkomst instortte, betoogde het Witte Huis dat de 60-dagendrempel weer helemaal opnieuw begon. Meer in het algemeen heeft Trump zijn constitutionele bevoegdheden onder Artikel II, Sectie 2 ingeroepen, die stelt dat de president gerichte aanvallen kan bevelen, Amerikaanse troepen in het buitenland kan verdedigen of kan reageren op dreigingen in het buitenland zonder congresgoedkeuring.

Trump heeft zijn acties ook opnieuw bestempeld als "defensief" door het primaire doel van de oorlog te veranderen in het heropenen van de Straat van Hormuz, de strategische waterweg die dienstdoet als doorvoerroute voor een vijfde van de wereldolie. De sluiting ervan door Iran als reactie op de aanval vormt een grote uitdaging voor de VS en de wereldeconomie. Kortom: het Congres heeft de oorlog niet goedgekeurd, en hoewel zijn constitutionele en wettelijke bevoegdheden het in staat stellen Trumps acties aan te vechten en te belemmeren, geeft de macht die inherent is aan het presidentschap het niet de macht om deze per se te stoppen.

Lauren merkte op dat beide betreffende kandidaten in ongelooflijk spannende races verkeren. De oorlog is impopulair, en ze willen niet gezien worden als cheerleaders voor een conflict dat de kiezers die ze hopen te vertegenwoordigen tegenstaan. Vooral in Iowa, waar Hinson zich kandidaat stelt voor de Senaat, drijft de oorlog de kosten op van essentiële operationele inputs zoals diesel en kunstmest – bovenop Trumps handelsoorlog, die Amerikaanse boeren al had uitgeknepen. In beide staten hameren Democratische kandidaten op betaalbaarheid en kosten van levensonderhoud, en publieke steun voor de oorlog kan het vermogen van de Republikeinen om te reageren verwateren.