In 2023, op 58-jarige leeftijd, was de auteur de 130 kilometer lange Tour du Mont Blanc in de Alpen aan het trekken toen ze zichzelf niet zozeer zag trekken als wel bevroren op handen en knieën, huilend, terwijl andere wandelaars langs haar huppelden als water om een steen. "Waarom kan ik niet bewegen?" vroeg ze zich af. Spoiler: het was niet haar ruggengraat. Het was de angst die ze sinds haar kindertijd met zich meedroeg.

Als kind was zij degene die altijd als laatste werd gekozen bij gymnastiek - en eerlijk gezegd had ze zichzelf ook als laatste gekozen. Naar elke maatstaf was ze het meest fysiek onhandige kind van haar jaargroep. Andere leerlingen pestten haar, en ze schaamde zich voor haar lichaam. Toen ze 10 was, werd bij haar scoliose vastgesteld, samen met ernstige lordose (een deel van haar onderrug liep bijna parallel aan de grond) en spondylolisthesis (een wervel die duidelijk uit de rij stond). Toen ze de röntgenfoto's voor het eerst zag, was ze verbijsterd door de abrupte hoeken en onnatuurlijke draaiingen. Het zag eruit als chaos. Het gevoel "zwak en raar" te zijn, nestelde zich voorgoed.

Haar ouders namen haar mee naar een hotshot orthopedisch chirurg in New York, die een werkelijk angstaanjagende prognose gaf: de verschoven wervel was zeer gevaarlijk en bij elke val of stoot kon hij naar voren schuiven, haar ruggenmerg doorsnijden en haar verlamd achterlaten. Hij raadde een grote operatie aan om bot uit haar dij te beitelen en zeven wervels in haar onderrug te fuseren, gevolgd door een jaar in een bodycast. De operatie werd gepland. Ze was doodsbang.

Ondertussen werd de wereld een meedogenloos hindernisparcours waar elke hobbel, trap of drukke gang specifiek ontworpen leek om haar te verlammen. Ze werd bang om überhaupt te bewegen. Een second opinion van een andere orthopedisch chirurg bood een wat afgewogener beeld: veel mensen leven met deze aandoening, het risico op verlamming was eigenlijk vrij klein, en ze konden de operatie overslaan en haar ruggengraat gewoon in de gaten houden. Ze nam zijn advies aan - maar droeg decennialang een sluimerende terreur in haar lichaam en bleef timide over elke fysieke activiteit.

Tegen haar dertigste werkte ze in steeds hogere directiefuncties met eindeloos reizen, lange uren en veel stress. Ze was constant uitgeput en had helse pijn na een uur staan. Ze vreesde dat haar zwakke lichaam haar carrière zou saboteren.

Toen verhuisde ze naar Colorado, waar een collega haar uitnodigde voor een fietstocht om haar nieuwe woonplaats te verkennen. Ze zei ja, in de verwachting van koffie en misschien 30 minuten rustig fietsen. In plaats daarvan was hun eerste rit 32 kilometer het platteland in. Ze was verbluft dat ze het kon, aangezien ze eigenlijk nooit had gesport. De volgende keer reden ze 80 kilometer - en ook dat overleefde ze. Algauw maakten ze ritten van 160 kilometer door de Rocky Mountains, hele dagen fietsend, soms klimmend naar hoogtes van meer dan 3.350 meter. Elke rit daagde een zelfbeperkende overtuiging uit die ze sinds haar kindertijd met zich meedroeg. Kon ze echt sterk zijn? Ze begon ook energie te krijgen en zich minder uitgeblust te voelen op het werk - ze kon nu een keynote van een uur geven zonder aan het eind in elkaar te willen zakken.

Toen ze 40 werd, vroeg ze een dokter een veiligheidsbeoordeling van haar ruggengraat te maken. Hij vergeleek haar huidige röntgenfoto's met die van haar 16e en stelde vast dat er geen significante beweging of degeneratie van de wervels was. Hij vertelde haar dat ze fitness kon nastreven met zeer weinig beperkingen - wat revolutionair voelde. Ze begon met een trainer te trainen en stopte voor het eerst in haar leven met alleen aan haar lichaam te denken in termen van hoe het eruitzag of wat er mis mee was.

Bevroren op die Alpentop op haar 58e, drong het tot haar door dat het niet haar ruggengraat was, maar haar latente angst die haar verlamde. Ze haalde diep adem en kroop omhoog en over de top.

Het grootste deel van haar leven had ze haar lichaam behandeld als een onbeholpen en onbetrouwbare tegenstander. Maar nadat ze in de Rockies had gefietst, in de Alpen had getrokken en van een podium was gevallen tijdens een keynote - allemaal zonder zichzelf te verlammen - besefte ze dat ze toch niet zo fragiel is.

Nu, op haar 60e, runt ze een