Bijna iedereen houdt in theorie van vrije meningsuiting. In de praktijk fluctueert het enthousiasme nogal wild, afhankelijk van wie er praat en wat er gezegd wordt – een fenomeen dat zich opnieuw heeft afgespeeld in de saga van rapper Macklemore en een voetbalstadion in New Jersey.

Eerder deze maand opende Macklemore voor Ed Sheeran in het MetLife Stadium in New Jersey, waar hij zijn set onderbrak met een herhaalde oproep tot "Free Palestine", te verspreiden "van Gaza helemaal tot aan de bezette Westelijke Jordaanoever". Tijdens zijn volgende nummer toonden de grote schermen van het stadion video's van de verwoesting in Gaza en protesten op campussen. De reactie van de 80.000 mensen op de tribunes was betrekkelijk ingetogen – sommigen juichten, de meesten bleven stil. Buiten het stadion leidden virale herhalingen tot verontwaardiging bij bepaalde Israël-aanhangers die bezwaar maakten tegen de "eenzijdige" beelden van de rapper.

Robert Kraft, eigenaar van de NFL's New England Patriots en Gillette Stadium, kondigde aan dat hij het komende concert van Sheeran zou annuleren tenzij Macklemore uit de line-up werd gehaald. Andere eigenaren sloten zich aan bij Krafts eis. Sheerans promotor, een particulier bedrijf genaamd de Messina Group, gaf toe en Macklemore werd van de tour verwijderd. Als reactie trokken alle vier de andere voorprogramma's van Sheeran zich terug uit protest tegen het "tot zwijgen brengen van Macklemore", en andere artiesten bekritiseerden Krafts inmenging scherp.

Het Eerste Amendement is natuurlijk niet van toepassing op Krafts dictaat. Als particuliere eigenaar is hij niet verplicht zijn stadion beschikbaar te stellen voor toespraken die hij aanstootgevend vindt – of hij nu gelijk heeft over Macklemores geschiedenis van optreden in een klassiek anti-Joods karikatuurpak of niet. Het Eerste Amendement zou van toepassing zijn als openbaar eigendom zijnde stadions Macklemore ook hadden verbannen, maar dat lijkt niet te zijn gebeurd. In plaats daarvan was het de particuliere tourpromotor die zwichtte voor druk in een vruchteloze poging controverse te vermijden.

Bij Sheerans volgende concert, waar hij alleen optrad, verontschuldigde hij zich voor "fouten maken" in het Macklemore-incident. Hij legde uit dat hij nooit een "activistische muzikant" had willen zijn en zei: "Wat er in Gaza gebeurt is catastrofaal en onverdedigbaar en disproportioneel. Mijn hart is gebroken door de omvang van de verwoesting en het verlies van burgerslevens, van kinderlevens."

Vrije meningsuiting is een breder begrip dan het Eerste Amendement. Macklemore is inderdaad het enorme publiek van Sheerans tour ontnomen, maar hij is nog steeds vrij om steun voor Palestina te werven waar hij maar wil, wanneer en hoe hij maar wil. Zijn boodschap is eerder versterkt door de vele andere muzikanten die zich in zijn steun hebben uitgesproken. Vorige week kondigde Macklemore plannen aan voor zijn eigen "Free Palestine"-tour, die in oktober begint in steden in heel Europa en de VS.

Ondanks bezwaren dat de rijkdom van een miljardair niet zou mogen "bepalen wie mag spreken", werkte het systeem eigenlijk heel goed. Kraft beheerste zijn eigen eigendom, zonder het gebruik ervan toe te staan voor ideeën die hij afwijst. De beproefde reactie, goed bekend bij burgerlijke libertariërs, was om "meer spraak" te genereren uit vele stemmen, waardoor Macklemores boodschap ver buiten de grenzen van Gillette Stadium werd geprojecteerd.

De ironie is echter dat boycots die veel uitgebreider zijn dan die van Kraft al jaren internationaal worden ingezet tegen Joodse en Israëlische artiesten, met vrijwel geen bezwaar van de bredere kunstgemeenschap. De orthodox-Joodse reggae-artiest Matisyahu heeft herhaaldelijk te maken gehad met bedreigde of geannuleerde concerten onder druk van pro-Palestina-activisten, om de schijnbare overtreding van het optreden onder een Hebreeuwse naam. Hij was niet de enige. Joodse komieken hebben shows geannuleerd zien worden in de VS en op het Edinburgh Fringe Festival in Schotland, wat in het laatste geval leidde tot een gerechtelijke uitspraak dat het illegale religieuze discriminatie vormde. Dichters, auteurs, romanschrijvers, grafische kunstenaars en acteurs zijn geboycot, gedeplatformeerd of verstoord omdat ze onvoldoende anti-Israël werden geacht.

Geen van deze gevallen, onder vele andere, trok zelfs maar een kleine fractie