Politici, zoals we weten, houden van een metafoor. Maar moeten ze zo letterlijk zijn? Nauwelijks had de burgemeester van Greater Manchester, Andy Burnham, aangekondigd dat hij zich kandidaat wilde stellen voor het parlement of... Kijk! Daar kwam hij vrijdagochtend zijn huis uit in joggingkleding, omdat hij vol energie zit en op de goede weg is en meteen vaart maakt en... oh, blijf bij.

Wat overtuigt een 56-jarige man die elk nieuwsbulletin in Groot-Brittannië domineert en weet dat er een drom fotografen buiten staat, ervan om vreselijke shorts en een Everton-shirt uit 1979-80 aan te trekken en zijn buik en Lancashire-bruine kleur aan de wereld te tonen? Zou het de zekere wetenschap kunnen zijn dat de foto's tegen de middag alle grote nieuwssites in het VK zouden domineren - inclusief de Guardian - terwijl er koortsachtig werd gediscussieerd of hij uiteindelijk Keir Starmer als premier zou kunnen onttronen? "Burnham vliegend uit de startblokken," zei de Times. Beter dan een PR.

Burnham is, eerlijk is eerlijk, een regelmatige hardloper die de Boston-marathon voltooide ten behoeve van de slachtoffers van de aanslag op de Manchester Arena. Niemand kan het hem kwalijk nemen dat hij vrijdag een pauze nam van politieke intriges voor een paar minuten zweterig gebolder langs een snelweg in Cheshire, terwijl hij werd uitgeschreeuwd door omstanders.

En hij is zeker niet de eerste politicus die concludeert dat de weg naar de macht in Groot-Brittannië het best in vrijetijdskleding kan worden afgelegd. John Major was misschien meer een cricketman, maar vanaf de regering van Tony Blair is er zelden een vooraanstaand politicus geweest die niet met zijn benen in Lycra werd gezien omwille van politieke vooruitgang... sorry, ik bedoel omwille van zijn gezondheid. "Ik zou deze baan niet kunnen doen als ik niet een bepaald niveau van fysieke fitheid behield," zei een jeugdige, krachtige Blair kort nadat hij in 2006 een mijl had gelopen voor Sport Relief. "Ik doe nu veel aan lichaamsbeweging en ik maak er tijd voor," merkte een gezonde, energieke Blair op terwijl hij gekleed was in een shell suit en hetzelfde jaar een gezond dieet promootte.

Gordon Brown, Blairs opvolger als premier, stond misschien niet bekend om zijn liefde voor fotoshoots in sportkleding, maar zelfs hij bezweek, gefotografeerd tijdens het joggen in een park in Londen in 2009. Brown gaat wel joggen als hij de kans krijgt, vertelde een woordvoerder van Downing Street aan verslaggevers. "Wij hebben het niet opgezet." David Cameron leidde zijn beveiligingsteam twee keer per week op een rondje door Londense parken die zo vol toeristen waren dat hij zelden werd herkend. Gewoon weer een "middle-aged, licht te zware" jogger "die voorbijtrippelde", zei hij met grote bescheidenheid. Camerons favoriete outfit was zwarte shorts, zozeer zelfs dat een verschijning in een zwarte trainingsbroek hem bezorgde stukken in de Daily Telegraph opleverde.

Michael Gove werd vaker gefotografeerd tijdens het joggen naarmate zijn eigen premierambities toenamen, maar in hoodies of poloshirts zag hij er nooit helemaal uit. Toen kwam Boris Johnson, die zich voor zijn jogs kleedde als een man die de hele diepte van de wasmand had doorzocht, met felgekleurde Bermudashorts, beanie-mutsen en af en toe nette schoenen. Een overhemd met shorts en zwarte schoenen, zeg je? Waarom niet?

Tijdens haar ambtsperiode op Downing Street genoot Liz Truss naar verluidt van vroege ochtendrondjes op het terrein van het nabijgelegen Lambeth Palace, waar ze belangrijke adviseurs voor uitnodigde. "De uitnodigingen voor de runs worden in gelijke mate begeerd en gevreesd," vertelde een bron aan de Daily Mail. Er zijn ook joggingweigeraars geweest. Ze mag dan ooit ondeugend door een veld zijn gerend, maar Theresa May hield van wandelvakanties. Kemi Badenoch geeft de voorkeur aan de sportschool - terwijl haar ministeriële chauffeur buiten wacht. Starmer is ook geen groot jogger, hoewel hij het heeft geprobeerd, zelfs terwijl hij op Downing Street zit, om wekelijks te blijven spelen in hetzelfde vijf-tegen-vijf-team waar hij al tientallen jaren lid van is. "Tenzij ik onherstelbaar geblesseerd raak, ben ik van plan het zo lang mogelijk te doen," heeft de premier gezegd. Het voetbal dan. Maar ja, politici houden nu eenmaal van metaforen.