Etappe 17 van de Tour de France ontvouwde zich als een schaakspel op wielen, met een cast van personages waaronder een Belgische klassieker specialist, een worstelende Adam Yates en een hoop verbluffende dronebeelden van Franse kloven. Met 20 km te gaan stoof Jasper Stuyven voorbij de markering, zijn klassieker pedigree suggereerde dat hij wel eens de benen zou kunnen hebben voor deze vlakke finale. Hij had een voorsprong van 25 seconden op zijn vijf medevluchters bij 22 km te gaan, waardoor zij achterbleven met de eeuwenoude vraag: nu achtervolgen of bidden voor een massasprint?

Eerder was Yates "op een houtje aan het bijten" vanwege een maagprobleem, aldus UAE Team Emirates, terwijl Mads Pedersen zich op de weg wierp in de jacht op glorie (en punten voor de groene trui). De uitvalsgroep, bestaande uit Ben Healy, Stuyven, Pedersen, Felix Engelhardt, Edward Planckaert en Michal Kwiatkowski, had een precaire voorsprong terwijl het peloton debatteerde of ze hen zouden laten bungelen. Ondertussen bevestigde de ITA dat alle overgebleven renners antidoping-bloedtesten ondergingen tijdens het gebruikelijke venster van 6.00 tot 23.00 uur, een schril contrast met de bezoeken om 2.00 en 5.00 uur die Pogacar de eerdere tests "inhumaan" noemde.

Terwijl de renners langs het kristalblauwe water van Lac de Paladru reden, werden de tijdsverschillen kleiner en de subplots talrijker. De zes leiders hadden een voorsprong van 1 minuut en 20 seconden met 36 km te gaan, maar een 37-koppige achtervolgingsmachine - waaronder Van der Poel, Kooij en Philipsen - ademde in hun nek. Met 100 km te gaan had de 16-koppige uitval een voorsprong van 45 seconden, maar de sprinters loerden en de autobus vormde zich achter Girmay. Ergens in de tussentijd onderging Jonas Vingegaard een succesvolle sleutelbeenoperatie in Denemarken, wat iedereen eraan herinnerde dat deze race net zozeer om overleven gaat als om snelheid.