Voor de meeste Amerikanen betekent september het einde van de zomer en het begin van het schooljaar. Voor jagers zoals senator Martin Heinrich betekent het elandseizoen – de paar maanden per jaar waarin het vullen van de vriezer een legitieme burgeractiviteit wordt.

Als fervent jager en natuurbeschermer oogst Heinrich al decennia lang wild. Bij het verkennen van een jacht zoekt hij de plekken op waar mensen niet zijn. Elanden en ander wild hebben voedsel, water en beschutting nodig – niets daarvan bestaat in de buurt van wegen. Precies daarom creëerde de Forest Service de roadless rule: om enkele van onze laatste overgebleven stukken nationaal bos te behouden voor ontwikkeling. Deze gebieden zijn essentieel, niet alleen voor jagers en sportvissers, maar ook voor wildhabitat, schoon drinkwater en buitenrecreatie.

Toch werkt de regering-Trump aan het intrekken van de roadless rule zonder het publiek een echte kans te geven om zich uit te spreken. Dat zou iedereen moeten verontrusten die om onze publieke gronden geeft.

Onze publieke gronden zijn de fysieke manifestatie van de Jeffersoniaanse democratie: wijdverspreid eigendom, beheerd door en verdeeld voor iedereen, waardoor ieder van ons inspraak heeft over het land dat ons land vormt. En nergens is dat duidelijker dan tijdens een openbare inspraakbijeenkomst over een overheidsvoorstel voor publieke gronden.

Heinrich is bij deze bijeenkomsten geweest. Hij zat in een volgepakte openbare hoorzaal in New Mexico toen de roadless rule nog maar een voorstel was en luisterde naar de publieke commentaren. Destijds was 95 procent van de mensen het eens met de roadless rule. Vorig jaar was dat aantal gegroeid tot 99 procent.

De kern: de roadless rule is overweldigend populair, ook onder jagers, sportvissers, kampeerders en recreanten. Het is zo populair dat de regering weet dat ze zal verliezen als ze het publiek raadpleegt over het ontmantelen ervan. Daarom weigert de regering simpelweg om überhaupt openbare bijeenkomsten te houden. Dat is niet alleen beledigend – het is ondemocratisch. En het is een falen om te luisteren naar de mensen aan wie deze gronden toebehoren.

Nu zal de regering proberen je te vertellen dat het intrekken van de roadless rule in je eigen belang is. Heinrich is hier om te zeggen dat ze je niet de waarheid vertelt.

De regering zal je vertellen dat het intrekken van de roadless rule bosbranden zal verminderen. Het bewijs vertelt een heel ander verhaal. Een recente studie vond dat 80 procent van de door mensen veroorzaakte branden binnen een halve mijl van een weg plaatsvindt. Roadless gebieden verminderen dus het brandrisico in plaats van het te vergroten.

De regering zal je vertellen dat het intrekken van de roadless rule de wegen zal creëren die we nodig hebben om onze economie te verbeteren. De waarheid is dat we genoeg wegen hebben. De U.S. Forest Service heeft al 371.000 mijl aan wegen – ongeveer acht keer meer dan het hele Amerikaanse interstate-snelwegsysteem. En de achterstand in onderhoud voor deze boswegen bedraagt 6,1 miljard dollar. Als je in zo'n diep gat zit, is het eerste wat je moet doen stoppen met graven.

Minder dan 5 procent van de VS is roadless of wildernis. Ondertussen vertegenwoordigt de recreatie-economie – die vaak afhankelijk is van roadless gebieden en publieke gronden – een enorme 1,3 biljoen dollar aan economische output, bijna 2,4 procent van het hele Amerikaanse bbp. En de jacht genereert 33,5 miljard dollar aan lonen en inkomen, met een totale economische output van meer dan 107 miljard dollar. Dat is meer dan het bbp van 121 landen.

Onze publieke gronden drijven al enorme economische activiteit aan. We zouden moeten vragen hoe we deze plekken kunnen behouden – niet hoe we er meer wegen doorheen kunnen leggen.

Als iemand die deze strijd al jaren in het Congres voert, weet Heinrich ook dat deze strijd over meer gaat dan de roadless rule.

Afgelopen juli, toen de regering dreigde de helft van onze publieke gronden te verkopen, was de verontwaardiging zo luid dat ze zich moesten terugtrekken. Nu zien we een nieuwe poging om de bescherming van publieke gronden af te brokkelen die onze publieke gronden in publieke handen houdt – dit keer door de roadless rule in te trekken en het vermogen van het publiek om hun stem te laten horen te beperken.

Deze roadless gebieden behoren tot onze meest bijzondere