In een baanbrekende ontwikkeling die werkelijk niemand verrast, is het aantal dakloze kinderen in Engeland dat in tijdelijke accommodatie woont, gestegen tot een recordhoogte, met een stijging van 5% in een jaar tijd tot 177.530, volgens nieuwe overheidscijfers. Ja, u leest het goed - 177.530 kinderen. Dat is ongeveer de bevolking van een kleine stad, behalve dat deze stad bestaat uit B&B's en hostels, en de bewoners zijn niet op vakantie.

De periode van januari tot maart markeerde de 18e opeenvolgende kwartaalstijging, want blijkbaar is consistentie belangrijk - zelfs als het de consistentie van een crisis is. Het totale aantal huishoudens in tijdelijke accommodatie steeg ook, met bijna 4% in een jaar tijd, aldus het Ministerie van Huisvesting, Gemeenschappen en Lokale Overheid. Maar hé, tenminste het aantal kinderen in B&B's is gedaald, wat een beetje is alsof je viert dat het schip langzamer zinkt.

Enter premier Andy Burnham, die heeft beloofd om "het grootste gemeentelijke woningbouwprogramma sinds de naoorlogse periode" te introduceren. Ambitieus, zeker, maar ook een beetje alsof je belooft een lekkend dak te repareren nadat het huis al is overstroomd.

Ontmoet Ronesha, 31, die sinds 2024 met haar twee zoons in tijdelijke accommodatie woont, nadat ze dakloos was geworden na een uitzetting zonder schuld. Ze kon het zich niet veroorloven om particulier te huren en ontdekte dat veel sociale verhuurders van potentiële huurders een borgsteller eisten - want niets zegt 'de daklozen helpen' zoals het eisen van een financieel vangnet van mensen die er geen hebben.

Het gezin werd zeven weken ondergebracht in een B&B - langer dan de limiet van zes weken - zonder fatsoenlijke kookfaciliteiten of een koelkast voor de medicatie van haar zoon, zei ze, voordat ze werden verplaatst naar hun huidige accommodatie. "Leven in tijdelijke accommodatie heeft een enorme tol geëist van mijn gezin," zei ze, en je kunt bijna de understatement horen echoën.

Ronesha, die in Noord-Londen woont, is geregistreerd mantelzorger voor haar jongste kind, dat diabetes type 1 heeft en andere complexe zorgbehoeften. Hij vindt de instabiliteit van het verhuizen tussen tijdelijke woningen erg moeilijk om mee om te gaan, zei ze. Zijn diabetesglucosemonitor piept 's nachts in het kleine appartement, waardoor haar oudere zoon wakker wordt en afgeleid wordt van zijn GCSE-studies. "Hij deed zijn best om alle revisie te doen die hij kon, maar ik voelde me echt slecht omdat er niets was dat ik kon doen, behalve alternatieven bieden zoals studeren bij een vriend thuis of naar de bibliotheek gaan," zei Ronesha. "Het was erg moeilijk voor hem om thuis te studeren." Want niets zegt 'bevorderlijk voor leren' zoals het delen van een klein appartement met een piepend medisch apparaat en het gewicht van dakloosheid.

Section 21 "zonder schuld" uitzettingen, waarbij huurders zonder reden uitgezet kunnen worden, worden algemeen beschouwd als een belangrijke oorzaak van dakloosheid, en werden vanaf mei 2026 verboden. Maar Ronesha zei: "Section 21 is niet het probleem," en voegde eraan toe: "Mijn probleem is dat de overheid toestaat dat verhuurders de huurprijzen de lucht in jagen, die niet in lijn zijn met salarissen." Ah, ja, de klassieke huurverhoging - de onzichtbare hand van de markt die een zachte duw van een klif geeft.

De Labour-regering beloofde om 1,5 miljoen nieuwe woningen te bouwen in Engeland gedurende dit parlement, maar ligt momenteel niet op koers om dat doel te halen. Verrassing, verrassing.

"Het is beschamend dat een recordaantal kinderen opgroeit zonder een thuis, omdat decennia van politiek falen de aanvoer van echt betaalbare sociale woningen hebben verstikt," zei Sarah Elliot, directeur van huisvestingsliefdadigheid Shelter. "Op dit moment brengen te veel kinderen hun kindertijd door in tijdelijke accommodatie die nauwelijks geschikt is voor een overnachting, laat staan jarenlang. Hele gezinnen worden opeengepakt in B&B's, hostels en kleine kamerverhuur die in de winter ijskoud en vochtig zijn en in de zomer kokend heet." En toch worden we geacht onder de indruk te zijn van een lichte daling in het B&B-gebruik.

In zijn aantredende toespraak als premier suggereerde Burnham dat het VK in de greep was van een "huisvestingscrisis" en dat hij "het grootste gemeentelijke woningbouwprogramma" wilde leveren.