In een zet die ofwel hartverwarmend is ofwel een feestelijke PR-stunt, afhankelijk van wie je het vraagt, heeft premier Andy Burnham een pakket van £442 miljoen onthuld om elke dakloze in Engeland deze winter onderdak te bieden. Burnham, die het beëindigen van dakloosheid tot zijn eerste belofte maakte toen hij in juli in Downing Street aantrad, wil nu 'iedereen voor Kerst binnenhalen' - want niets zegt kerstsfeer zoals een overheid die daadwerkelijk iets doet aan de mensen die op straat slapen.

Het plan omvat noodopvang, praktische ondersteuning voor gezondheidsbehoeften, en wat ambtenaren 'intensieve wraparound-ondersteuning' noemen - een chique manier om psychiatrische en drugs-/alcoholhulp te zeggen om mensen te helpen hun leven weer op te bouwen. De financiering zal ook meer dan 1.000 woningen opleveren in de komende drie jaar voor permanente huisvesting. Maar omdat dit Groot-Brittannië is, is er al een koor van 'niet genoeg details' en 'hoe ga je het betalen?' - aangevoerd door schaduwminister van Volkshuisvesting James Cleverly, die opmerkte dat het plan 'vaag' is en waarschuwde voor belastingverhogingen tenzij Labour duidelijk maakt waar ze op bezuinigen. De huisvestingswoordvoerder van de Liberaal-Democraten, Gideon Amos, voegde zich met 'pleisters zullen de daklozencrisis niet oplossen' en drong aan op een doel van 150.000 sociale woningen per jaar. En Richard Tice van Reform UK noemde het 'weer een vage aankondiging zonder substantie' - hoewel we niet zeker weten wat hij bedoelde met 'substantie', maar hij is duidelijk geen fan.

Daklozenorganisatie Crisis noemde de aankondiging 'echt significant' en markeerde 'een keerpunt in ons land dat we niet langer tolereren dat mensen gedwongen worden op straat te slapen.' Shelter's chief executive Sarah Elliott noemde het een 'game-changing zet' - hoewel ze Burnham ook herinnerde aan het bouwen van meer gemeentelijke woningen. De cijfers: er waren naar schatting 4.793 mensen die op een enkele nacht in het najaar van 2025 dakloos sliepen in Engeland, een stijging van 96% in vijf jaar - en dat is waarschijnlijk een onderschatting omdat de regels voor gegevensverzameling strenger zijn dan een kostschoolrector. De vorige conservatieve regering had beloofd om dakloosheid tegen 2024 te beëindigen; we zien allemaal hoe dat is gegaan.

Het plan bouwt voort op het succes van 'Everyone In', een coronatijdperk-regeling die duizenden daklozen huisvestte in hotels en tijdelijke accommodatie. Ongeveer 37.000 mensen werden geholpen na de lancering in maart 2020, waarbij Shelter ontdekte dat ongeveer een kwart een vaste accommodatie had gevonden die ten minste zes maanden duurde. Deze nieuwe financiering - een extra £102 miljoen bovenop eerdere toezeggingen - zou 'volledig gefinancierd' zijn binnen het budget van het Ministerie van Volkshuisvesting, wat een geruststellende zin is als je er niet te diep over nadenkt.

Burnham zei: 'Niemand zou in een portiek of buiten een station moeten slapen. Maar we hebben het zo lang gezien dat het voelt alsof Westminster het is gaan accepteren. Ik accepteer het niet.' Hij is ook van plan een speciale conferentie in het najaar te houden om bedrijven, liefdadigheidsinstellingen en geloofsgemeenschappen aan tafel te brengen. Gemeenten en burgemeesters zullen de leiding nemen bij lokale oplossingen, waarbij gebieden met de grootste problemen de meeste ondersteuning krijgen - want dat is gewoon verstandig.

Maar wat denken de getroffenen? Chloe, 27, uit Londen, belandde vorig jaar op straat na tijd in zorg- en pleeggezinnen. Ze sliep in parken om verborgen te blijven en zegt dat geen enkele dakloze een bed zou afslaan als het met de juiste ondersteuning komt. 'De mogelijkheid om dakloosheid te beëindigen is geweldig,' zei ze, maar voegde eraan toe dat 'verborgen dakloosheid' - mensen die op de bank slapen en van salaris naar salaris leven - genormaliseerd is, en 'er zijn bepaalde fundamentele dingen die eerst moeten worden aangepakt.' Chloe werd geholpen door Crisis, die haar huisvestte in tijdelijke accommodatie, en ze zit nu op de filmschool. Haar mening: 'Over het algemeen willen mensen op straat een thuis. Mensen komen meestal terug naar dakloosheid vanwege mentale gezondheid of financiële redenen. Dus als dat ook zou worden aangepakt, is er niemand die nu op straat slaapt die niet een vorm van zekerheid zou willen.'