In een verhaal dat dappere gemeenschapszin combineert met een flinke dosis realiteit, strandde een jonge bultrugwalvis in november bij Yachats, Oregon, wat leidde tot een chaotische reddingspoging van een nacht door buurtbewoners die blijkbaar de memo niet hadden gekregen dat walvissen heel groot zijn en redden heel moeilijk.

De walvis, verstrikt in krabbengerei, werd gezien terwijl hij spartelde in de branding voordat hij aanspoelde. Een heldhaftige plaatselijke bewoner zwom er zelfs naartoe en sneed hem los, maar de walvis, misschien overweldigd door dankbaarheid, zwom niet weg. Toen de duisternis viel en experts van het Oregon Marine Mammal Stranding Network besloten tot de ochtend te wachten, nam buurtbewoonster Amy Parker Facebook met korrelige foto's en een smeekbede die viraal ging. 'Hij leeft, hij roept,' schreef ze, waarmee ze onbedoeld een klein leger goedbedoelende burgers naar het strand riep.

Rob Heater, een 62-jarige gepensioneerde aannemer met grijze haren tot op zijn middel, sloot zijn escape room, laadde zijn Duitse herder in en reed 20 mijl om mee te doen. Urenlang duwden hij en ongeveer zes anderen tegen de 8 meter lange, 36.000 kilo zware walvis in kniehoog water, niet zeker of ze het dier of alleen zichzelf verplaatsten. Er werd een emmerbrigade gevormd om de walvis nat te houden. Iemand maakte een vuur. Een ander bewaakte de waardevolle spullen. Een vrouw zat rustig in de buurt en interpreteerde de geluiden van de walvis als 'dankjewel'-gespin. Het was, kortom, een zeer Oregonisch tafereel.

Toen de echte experts de volgende ochtend arriveerden, zetten ze prompt een perimeter van kegels en tape op, wat de buurtbewoners ongeveer even nuttig vonden als een blaasgat vol zand. Jim Rice, programmamanager van het strandingnetwerk, zat vast in Berkeley en kon alleen met afgrijzen toekijken hoe burgers probeerden een wezen ter grootte van een camper te laten drijven tussen twee springvloeden. 'Goedbedoelende mensen hadden vrijwel geen kans,' merkte hij later op, wat wetenschapstaal is voor 'doe dit alsjeblieft niet'.

Een gecertificeerde redder, John Calambokidis, arriveerde uiteindelijk met een katrolsysteem, maar zijn touwen raakten zoek, zijn ankers werden bedekt door opkomend tij en zijn ontgrendelingsmechanisme brak. Het touw brak ook. Na twee dagen op het land waren de inwendige organen van de walvis waarschijnlijk verpletterd door zijn eigen spek, waardoor euthanasie de enige optie was. Online sloeg de reactie voorspelbaar om in lelijkheid, waarbij een Facebook-gebruiker zwoer 'mijn kont af te vegen met je diploma'.

In een bitterzoete epiloog hielden de Confederated Tribes of the Silets Indians een gebedsceremonie, oogstten de walvis voor vlees, spek en botten - de eerste dergelijke oogst in een generatie - en vervolgens sneed een stam lid een stuk van het walvishart tot een hanger voor Heater. Dus tenminste werd de walvis niet opgeblazen met dynamiet, wat, zoals Oregonians zich zullen herinneren, is hoe ze de vorige aanpakten.