Terwijl klimaatverandering zich steeds meer thuis voelt als een ongenode gast die weigert te vertrekken, hebben wetenschappers en beleidsmakers eindelijk opgemerkt dat inheemse gronden opmerkelijk goed zijn in het opslaan van koolstof en het herbergen van biodiversiteit. Maar volgens een nieuw rapport van Conservation International is die erkenning niet bepaald vertaald in het toelaten van inheemse leiders tot klimaatonderhandelingen, het geven van financiering voor veerkracht, of het respecteren van hun mensenrechten. Schok.

Het rapport, dat zowel een verhaal als een peer-reviewed studie omvat, interviewde 49 inheemse leiders van zes continenten - van de Amazone tot Oost-Afrikaanse savannes tot Pacifische eilanden - en ontdekte dat traditionele kennis, gemeenschapsprotocollen en inheemse cultuur directe redenen zijn waarom die gronden zo gezond zijn. Praktijken zoals het vermijden van overbevissing, het onderhouden van heilige ruimtes, het letten op branden en het direct weerstaan van extractie doen het zware werk. Zesennegentig procent van de respondenten zei dat ze land opzij zetten voor speciale doeleinden zoals spirituele praktijken, wat ook helpt ecosystemen te beschermen. Het blijkt dat het idee dat inheemse gronden ongerept zijn omdat ze afgelegen of leeg zijn, gevaarlijk fout is - ze zijn gezond omdat mensen er actief voor zorgen.

De studie vond ook dat alle 43 onderzochte gemeenschappen te maken hebben met droogte, extreem weer en andere klimaateffecten, en meer dan de helft heeft te maken met extractieve industrieën zoals mijnbouw en houtkap. Droogte en extreem weer stonden bovenaan de lijst van klimaatzorgen, maar 61 procent noemde mijnbouw, commerciële landbouw en houtkap als ernstige bedreigingen. Inheemse volkeren vragen om financiering voor mitigatie en veerkracht, juridisch advies en erkenning van hun landrechten.

Hoofdauteur Sushma Shrestha, die inheems Newar is uit Nepal, benadrukte dat dit lessen zijn voor iedereen: “De hele mensheid is afhankelijk van alles wat inheemse volkeren bij te dragen en te bieden hebben.” Hindou Oumarou Ibrahim, inheems Mbororo uit Tsjaad en voormalig voorzitter van het VN Permanent Forum over Inheemse Kwesties, schreef in het voorwoord van het rapport: “Inheemse Kennis kan niet bestaan zonder Inheemse Volkeren of zonder de ecosystemen waar we leven.”

Voorbeelden te over: De Kichwa in Ecuador beperken de jacht op vrouwelijke tapirs om populatieafname te voorkomen; de Tacana in Bolivia staan geen bomenkap langs rivieren toe, wat waterkwaliteit beschermt en erosie voorkomt. Het rapport stelt dat beleidsveranderingen en handhaving van inheemse landrechten dringend zijn en iedereen ten goede komen. Zoals Shrestha het verwoordde: “Eén ding dat iedereen kan doen... is echt de rechten van inheemse volkeren op land veiligstellen.”