Sargassum, de bruine drijvende alg die de Sargassozee zijn naam geeft, heeft blijkbaar besloten dat het een warmere, meer tropische levensstijl prefereert. Sinds 2011 wordt het dunner in zijn traditionele Noord-Atlantische thuis, terwijl het een waar feest viert in de tropische Atlantische Oceaan, en 2026 was geen uitzondering. Volgens wetenschappers van het College of Marine Science van de Universiteit van Zuid-Florida (USF) bereikte de Grote Atlantische Sargassumgordel in juni 2026 zijn jaarlijkse piek, waarmee het het op een na hoogste Sargassum-jaar in het satellietrecord is - net achter 2025.

Regionaal gezien vestigden de Caraïbische Zee en de Golf van Amerika (Golf van Mexico) beide recordhoogtes. De westelijke en oostelijke Caraïben herbergden respectievelijk 3,6 en 9 miljoen ton van het spul, terwijl de Golf 5 miljoen ton zag - bijna het dubbele van het vorige record, ook uit 2025. "De gordel is een fenomeen op bekkenschaal dat verwoestende lokale gevolgen kan hebben in de hele Caraïben en de Golf," zei Brian Barnes, een marien wetenschapper aan het Optical Oceanography Laboratory van USF. "Onze tracking helpt gemeenschappen de huidige omvang van Sargassum te kennen en zich voor te bereiden op wat komen gaat." Vertaling: Het is niet alleen een drijvende mat; het is een drijvend probleem.

In gematigde hoeveelheden is Sargassum een prima ecosysteem - habitat voor schildpadden, vissen en vogels, plus het fotosynthetiseert zuurstof als een kampioen. Maar te veel ervan vlak bij de kust? Dan verandert het in een mariene bedreiging, verstrikt en verstikt het leven, verstikt het koralen, en ontbindt het op stranden om waterstofsulfide vrij te geven - een gas dat naar rotte eieren ruikt en slecht is voor zowel ecosystemen als toerisme. Dus geweldig als je een zeeschildpad bent in de open oceaan; minder geweldig als je een toerist bent die van een piña colada probeert te genieten.

De bovenstaande kaart, gebaseerd op gegevens van NASA's PACE-satelliet, toont de Sargassum-dichtheid in de tropische Atlantische Oceaan in juni 2026, met rood en oranje die hotspots aangeven. Ondanks dat het als een continue gordel verschijnt, is het eigenlijk een onregelmatige verzameling matten verspreid over het oceaanoppervlak. Oceaanstromingen en winden vormen deze gordel, die zich uitstrekt van West-Afrika tot de Golf. Chuanmin Hu, een andere optische oceanograaf van USF, merkte op dat stromingen de westkust van Florida deze zomer spaarden, maar grote hoeveelheden op de Florida Keys en de oostkust dumpten. Het grootste deel blijft echter in de Caraïben, waar overstromingsproblemen ernstiger zijn geweest.

De gegevens komen van Lin Qi bij NOAA, die PACE's Ocean Color Instrument (OCI) gebruikt om Sargassum-kaarten te genereren. Dit breidt eerder werk uit met MODIS op NASA's Terra- en Aqua-satellieten en VIIRS op NOAA-20, allemaal onderdeel van USF's Sargassum Watch System. Satellieten detecteren Sargassum door zijn nabij-infrarood reflectiepiek vergeleken met gewoon zeewater, en zetten dat om in dichtheid en biomassa. Het continue MODIS-record sinds 2000 toont een stijging vanaf ongeveer 2011, met seizoensdalingen in de winter en pieken in de lente/zomer. Het recordhoogtepunt was juli 2025, gevolgd door een snelle stijging begin 2026 met een piek in juni, en vervolgens een daling in juli.

"Sinds de eerste verschijning van de Grote Atlantische Sargassumgordel in 2011 is de totale hoeveelheid Sargassum in de Atlantische Oceaan aanzienlijk toegenomen, meer dan verdubbeld elke vijf jaar," zei Hu. De exacte oorzaak wordt nog onderzocht, maar mogelijke boosdoeners zijn opwarming van de oceaan, meerdere voedingsbronnen, en het feit dat grote matten stikstofbindende bacteriën aantrekken die verdere groei stimuleren. Dus het is een zichzelf in stand houdend algenfeest, en iedereen is uitgenodigd.

OCI-gegevens voeden nu de bijna-realtime kaarten van het Sargassum Watch System. Een recente studie onder leiding van Qi wees uit dat OCI voordelen biedt ten opzichte van voorgangers, met meer oceaanobservatie en grotere gevoeligheid. Hu merkte op dat extra pixels de monitoring van kortetermijnfluctuaties verbeteren, en hogere gevoeligheid levert betere kaarten in de winter. Bovendien kan OCI's hyperspectrale capaciteit Sargassum onderscheiden van andere drijvende algen zoals Trichodesmium "zonder dubbelzinnigheid". "Ik denk dat ik namens alle projectleden kan spreken dat het zeer bevredigend is om te zien hoe de