Wanneer de naam Mario Balotelli ter sprake komt, vooral in Italië, is het gesprek onvermijdelijk doordrenkt van spijt - een collectieve zucht over een speler die het ruwe potentieel had om tot de besten te behoren, als de dingen maar anders waren gelopen. Maar ga eens zitten met de 36-jarige spits, en je vindt een glimlach, wijsheid en een verrassende volwassenheid. Hij heeft vrede gesloten met zijn turbulente verhaal en jaagt geen spoken meer na.

Balotelli voegde zich bij Al-Ettifaq in de Saudi Pro League puur voor de lol van het spel en om een familiedroom te vervullen: samen spelen met zijn broer, Enock Barwuah. "Om je de waarheid te zeggen, het was een idee dat min of meer op het laatste moment ontstond," zegt hij. "De president wilde me ontmoeten, en we praatten. Het project interesseerde me. Iedereen zegt altijd: 'Je gaat naar Dubai voor het geld,' maar godzijdank heb ik daar geen gebrek aan. Dus geld was niet het enige doel. Het project was eigenlijk leuk en competitief. Ik raakte gehecht aan het idee en besloot het een kans te geven."

Het leven in het Midden-Oosten is een groot contrast met zijn verleden. "Wat infrastructuur betreft, is het erg goed. De stadions zijn prachtig. Het probleem is het publiek: er is geen menigte, wat een beetje triest is," zegt hij. "De organisatie schiet ook wat tekort, maar ik denk dat ze dat na verloop van tijd zullen verbeteren. Ik heb het over alle teams in de breedte." Over het spelen met zijn broer: "Het is prachtig. Sinds we klein waren, zeiden we altijd dat we ooit samen zouden spelen. Hij vroeg me altijd: 'Als jij voor Inter, Milan of [Manchester] City speelt, hoe kan ik dan met jou spelen?' Ik zei hem dan dat ik als ik ouder was, misschien in een team van een iets lager niveau zou spelen en dat ze ons die kans misschien zouden geven. Het is altijd een droom geweest, en nu komt die uit."

Ondanks zijn nieuwe omgeving is Balotelli zich scherp bewust van de diepgewortelde problemen van het Italiaanse voetbal, vooral na het mislopen van Italië voor drie opeenvolgende WK's. "De problemen zijn naar mijn mening heel eenvoudig," zegt hij. "Ik geef de voorkeur aan praktische verklaringen boven technische, gebaseerd op het dagelijks leven en wat ik in Italië zie. Toen wij klein waren, speelden we uren en uren voetbal. Ik herinner me dat mijn moeder boos op me werd omdat ik buiten bleef tot het te donker was om de bal te zien. Ze dreigden dat je de volgende dag niet naar buiten mocht om te spelen. Nu, als ik door steden als Brescia loop, hoewel ik het ook in andere Italiaanse steden zie, zijn de parken leeg. Er is niemand in de buurt."

Hij vervolgt: "Computers, telefoons en PlayStations hebben veel verpest. Bovenal is de mentaliteit van ouders veranderd. Een zevenjarig kind speelt tegenwoordig misschien twee uur per drie dagen voetbal. Wij hadden dezelfde gestructureerde trainingen, plus drie uur spelen in het park elke dag, wat aanvoelde als plezier maar eigenlijk extra training was. Ik geloof oprecht dat talenten op straat en in de parken zijn geboren. Je speelde veel, leerde veel en testte jezelf tegen oudere kinderen. Als je goed was, lieten ze je niet met leeftijdsgenoten spelen; ze lieten je met de ouderen spelen. Dat waren tests die me op de lange termijn goed van pas kwamen. Spelen met mensen ouder dan ik is altijd een van de belangrijkste dingen in mijn carrière geweest. Tegenwoordig zitten kinderen op hun telefoon. Ze voelen zich Ronaldinho omdat ze zijn video's kijken. Ik voelde me Ronaldo omdat ik dezelfde trucs daadwerkelijk in het park kon uithalen. Dat is heel anders."

Ondanks zijn pessimisme blijft Balotelli - die 36 caps voor de Azzurri verdiende en 14 doelpunten scoorde - zelfverzekerd. "Ja, ik denk het wel voor de komende generaties," voorspelt hij. "Misschien niet meteen, maar in de komende twee of drie generaties. Het is normaal dat een land tegenslagen kent, maar dan kom je terug. Spanje, Frankrijk en Duitsland hebben ze allemaal gehad."

Over de herbenoeming van Roberto Mancini als bondscoach van Italië zegt Balotelli: "Hij stuurde me een bericht om me een gelukkige verjaardag te wensen, en ik maakte een grapje: 'Kijk, ik kan nog steeds spelen!' Ik ben heel blij dat hij terug is bij het nationale team; ik ben dol op hem en wens hem het beste. In Italië hebben mensen de neiging om te..."