Antilichamen zijn de onbezongen helden van je immuunsysteem, maar ze zijn ook de werkpaarden van biologische laboratoria overal. Moet je weten waar een eiwit in een cel leeft? Antilichaam. Wil je weten welke weefsels dat eiwit maken? Antilichaam. Probeer je erachter te komen of een eiwit een chique chemische modificatie heeft gekregen? Je raadt het al, antilichaam. En voor veel onderzoekers is de gemakkelijkste manier om deze kleine helpers te krijgen, ze te bestellen bij een bedrijf, dat ze handig 's nachts verzendt.

Maar hier is de kicker: die bedrijven pronken vaak met hun antilichamen met afbeeldingen van gloeiende banden en gekleurde cellen - bewijs dat ze werken. In mei merkte Reese Richardson, een postdoc aan de Northwestern University, op dat sommige van deze 'bewijs'-afbeeldingen er iets te goed uitzagen. Zoals, 'kopieer-plak, splice, en filter de ruis eruit' goed. Het soort manipulatie dat een paper sneller ingetrokken zou krijgen dan je 'peer review' kunt zeggen. Geïntrigeerd (en waarschijnlijk een beetje geschokt) sloeg Richardson de handen ineen met Sholto David en automatiseerde de zoektocht naar verdachte afbeeldingen op de antilichaammarkt.

Hun uitputtende zoektocht bracht iets onthullends aan het licht: meer dan 17.000 commerciële antilichamen worden op de markt gebracht met gemanipuleerde afbeeldingen. Dat is van 16 verschillende bedrijven, en bijna 7% van de afbeeldingen die ze onderzochten vertoonde tekenen van geknoei. We hebben het over het verwijderen van achtergrondruis, het kopiëren en plakken van gegevens, en regelrechte vervalsing. Ze vonden deze juweeltjes binnen de eerste 25 afbeeldingen die ze bekeken, wat ofwel indrukwekkende efficiëntie is of diep verontrustend, afhankelijk van je perspectief.

De nasleep? Als je een antilichaam koopt en verwacht kraakheldere resultaten, maar in plaats daarvan een puinhoop krijgt, zul je waarschijnlijk jezelf de schuld geven. Je zult weken besteden aan het oplossen van problemen, het aanpassen van buffers, het aanpassen van temperaturen - om er uiteindelijk achter te komen dat het antilichaam nooit in staat was om dat mooie plaatje te produceren. Tijd verspild, geld weg, en een blijvend gevoel van persoonlijk falen. Maar goed, tenminste de afbeeldingen zagen er mooi uit.

Nature nam contact op met de betreffende bedrijven, en hun reacties varieerden van 'we zullen het onderzoeken' tot 'we denken niet dat het een probleem is'. Ondertussen zouden onderzoekers die talloze uren hebben besteed aan het worstelen met lastige antilichamen het daar misschien niet mee eens zijn. In een wereld waar wetenschap al moeilijk genoeg is, is het moeten twijfelen of je gereedschap is wat er wordt geadverteerd, de kers op de taart.