Voor velen in de Amerikaanse regio New England is de kreeftenbroodje synoniem met de zomer. In een geroosterd broodje worden stukken van het zoete vlees warm geserveerd en doorweekt in boter, of koud en besmeerd met mayonaise, selderij en kruiden. Het enige waarover meer wordt gedebatteerd dan het recept is de prijs: het ooit nederige broodje kost nu routinematig $30 (£22), of zelfs $50, een teken van de veranderende tijden - en zeeën.

Scott Lord, een derde-generatie kreeftenvisser, sleept zijn fuiken in de Golf van Maine, die sneller opwarmt dan 99% van de oceanen ter wereld. "Of je het nu eens bent met wie zegt waarom het gebeurt, het gebeurt," zegt hij. Bijvangst die ooit overvloedig was, zoals zee-egels, zanddollars of zeesterren, wordt steeds zeldzamer. En het meest zorgwekkend: Lord heeft gemerkt dat het aantal kreeften in de kustwateren de afgelopen 15 jaar dramatisch is gedaald, waardoor vissers steeds verder de zee op moeten. Gemotiveerd om een remedie te vinden, sloot Lord zich aan bij een regionale schaaldierencommissie. "Waarom zijn er geen schelpdieren waar vroeger schelpdieren waren? Waarom komen ze niet terug, wat we ook doen?" vraagt hij.

Honderden kilometers naar het zuiden, in Massachusetts, op een zanderige bocht die uitmondt in Cape Cod, probeert Adam Subhas, wetenschapper bij de Woods Hole Oceanographic Institution, de antwoorden te vinden. Subhas leidt LOC-NESS (Locking Ocean Carbon in the North-east Shelf and Slope), een initiatief dat onderzoek doet naar het ontkoolstoffen van de oceaan, ook wel mariene kooldioxideverwijdering (mCDR) genoemd. Wetenschappers op dit gebied proberen te ontdekken of de oceaan, die naar schatting ongeveer 31% van de atmosferische koolstof absorbeert, gemanipuleerd kan worden om nog meer op te nemen. Voorstanders zeggen dat oceaan-koolstofverwijdering zou kunnen helpen voorkomen dat de wereld het kantelpunt van 2C (3.6F) uit het Akkoord van Parijs 2016 overschrijdt, als het wordt gebruikt in combinatie met de vermindering van fossiele brandstoffen.

Wat ooit een kleinschalig idee was, wint snel terrein. Een nieuw gelanceerde database van het Pulitzer Center, Ocean Carbon Removal Watch, die mCDR-investeringen, veldproeven en onderzoek bijhoudt, laat zien dat er in de afgelopen vijf jaar meer dan £370 miljoen in de sector is geïnvesteerd. Dit werd aanvankelijk gedreven door de particuliere sector, maar dankzij een reeks Amerikaanse federale investeringen in 2023 - in totaal minstens £44 miljoen, volgens een analyse van de database door de Guardian - begonnen wetenschappelijke veldproeven in te halen. Totdat president Trump aankondigde drastische bezuinigingen op alle federaal gefinancierde oceaanwetenschappen. "De bezuinigingen treffen iedereen," zegt Subhas. Nu de federale wetenschapsfinanciering bijna is opgedroogd, is LOC-NESS de laatste 'eenhoorn' voor Amerikaanse oceaan-koolstofverwijdering.

Het test de techniek die de afgelopen jaren de meeste steun heeft gekregen: oceaanalkaliniteitsverhoging (OAE). Het centrale principe is om zeewater aan te moedigen meer atmosferische koolstof op te nemen door alkalische materialen over een groot oceaangebied te verspreiden. Afgelopen zomer, 40 mijl uit de kust van Boston in het Wilkinson-bekken van de Golf van Maine, bracht het team van Subhas ongeveer 65.000 liter natriumhydroxide in zee. Het zeer alkalische materiaal werd gemengd met een rode kleurstof om het gemakkelijker te volgen te maken voor sensoren en satellieten. "De oceaan beslaat 70% van het aardoppervlak en als dit echt opgeschaald moet worden, moeten we ook begrijpen hoe dit in de open oceaan zou kunnen werken," zegt Subhas, die een knuffel van het monster van Loch Ness op een plank in zijn laboratorium heeft staan naast de bijbel van wetenschappers, het CRC Handbook of Chemistry and Physics. Het team gebruikte een vloot boten en volgde vier dagen lang de alkaliniteit en koolstofopname via autonome onderwatervoertuigen die zeer gevoelige metingen leverden.

"Een tijdje was er wetenschappelijk debat over of je deze signalen überhaupt kon meten," zegt Subhas, die zijn bevindingen presenteerde op de Ocean Sciences Meeting van dit jaar. Hij gelooft dat ze een routekaart kunnen bieden voor hoe alkaliniteitsverhoging in de toekomst kan worden gemeten en gemodelleerd. "We moeten heel duidelijk zijn over de n