Laten we even pauzeren van de Westminster-soap om te kijken hoe het gaat met de etnische minderheden en immigranten in Engeland die in de lokale verkiezingen van mei hun buurten in een heel specifieke tint turkoois zagen veranderen. Want blijkbaar komt die kleur met een kant-en-klare 'jullie zijn mindere mensen' en een bedreiging voor de sociale cohesie. Gezellig.

Een nieuw gekozen Hervorming-raadslid zou hebben gemijmerd: 'Kan niet geloven hoeveel nigerianen in de stad zijn ... smelt ze allemaal en vul de gaten ermee.' Toen hij ter verantwoording werd geroepen, wuifde Hervorming's plaatsvervangend leider Richard Tice het weg als het gebruikelijke 'smeercampagne en gesneer.' Ondertussen twitterde een andere kandidaat dat moslims 'nooit samenleven met anderen' en gedeporteerd moeten worden, en dat Afrikanen IQ's hebben 'onder de laagste ter wereld.' Weer een ander suggereerde dat de 'enige oplossing' was om 'de moslims van ons grondgebied te verwijderen' en noemde Asjkenazische Joden een 'probleem' die 'de wereld enorm veel ellende hebben bezorgd.'

En Nigel Farage? Waar zal ik beginnen? Zou Hitlerjeugdliederen hebben gezongen als grap, zou op school een racistische pestkop zijn geweest, bewondert Enoch Powell, gelooft dat sommige moslims hier zijn 'om ons over te nemen,' wordt zenuwachtig als mensen andere talen spreken in het openbaar vervoer, en heeft verkeersopstoppingen geweten aan immigratie. Maar ja, het is allemaal maar achtergrondgeluid, toch? Gewoon onderdeel van de algemene politieke brij sinds de Brexit. 'Neem de controle terug,' 'Stop de boten,' 'Beveilig onze grenzen.' Beweringen dat we ons schamen voor onze cultuur omdat er iets niet werd gezongen tijdens de Last Night of the Proms. Ruzies over universitaire syllabi die BAME-studenten onder de bus gooiden. Onzin over vlaggen waar we niet trots genoeg op zijn.

Hervorming's beleid en talking points zijn bijna niet meer te onderscheiden van de cultuuroorlog en anti-immigratie hysterie die nu doorgaat voor de mainstream politieke cultuur. Je zou 'wie zei het' kunnen spelen met Tory, Hervorming en Labour en volledig versteld staan. Gooi Tommy Robinson er ook maar bij - hij hield in het weekend zijn tweede 'unite the kingdom'-bijeenkomst in Londen, waarin hij opriep tot 'nationale eenheid, vrijheid van meningsuiting en christelijke waarden.'

Maar woorden hebben gevolgen. Ze vormen de overtuigingen van mensen die, geen twijfel, zich tegen hun buren hebben gekeerd en op Hervorming hebben gestemd. Etnische minderheden weten dat Hervorming's verkiezing geen belofte inhoudt - dingen zullen niet beter worden, alleen slechter. Er is niets aan de kern van Hervorming's politieke project behalve identiteitspolitiek. Geen lokale economische agenda, geen grootse visie om mensen te ondersteunen in de kosten van levensonderhoud crisis.

Hervorming heeft beloofd om de uitgaven te verlagen, asielzoekers in hun gebieden te weigeren, en diversiteitsrollen in de lokale overheid af te schaffen. Ze zullen net zo belemmerd worden door het centrale overheidsbeleid als ieder ander, maar ze zullen erin slagen om nog meer angst, achterdocht en verdeeldheid te verspreiden. Ze zullen nationale zorgen over immigratie omzetten in lokale zorgen over hoe etnische minderheden bestaan in gemeenschappen.

Zwarte en bruine buren zullen nu onder verdenking staan, mogelijk vanwege de talen die ze spreken - Farage heeft het aantal studenten dat Engels als tweede taal spreekt in Glasgow gelijkgesteld aan 'cultureel vernielen.' Over culturele praktijken en uiterlijk heeft hij gezegd dat West-Indische immigranten beter integreerden omdat ze een 'gedeelde geschiedenis, gedeelde cultuur en gedeelde religie' hadden met het VK. En over godsdienstvrijheid heeft hij opgeroepen tot een verbod op openbaar moslimgebed, waarbij hij een Ramadan-evenement in Londen een 'open, opzettelijke, willens en wetens poging noemde, niet tot de privé-beoefening van een andere religie, maar de poging om onze manier van leven over te nemen, te intimideren en te domineren.'

Wie is vrijgesteld van deze verdenking? Hoe lang moet je ergens wonen om het thuis te noemen? De zwarte man wiens familie hier al generaties is, de vrouw in een hijab die asiel zoekt, het bruine kind dat in het VK is geboren en een andere taal spreekt met vrienden en familie - allemaal weggezet als culturele vernielers en voor altijd buitenstaanders, tenzij ze hun huid kunnen strippen en zichzelf kunnen controleren op kleding, spraak en cultuur.

Er is gefaald om de