Nigel Farage had een prima jaar totdat de Guardian onthulde dat hij een niet-geregistreerd geschenk van £5 miljoen van een crypto-miljardair had opgestreken. Nu, slechts 10 weken later, is hij begonnen aan wat misschien wel de grootste gok van zijn politieke carrière is - maar blijkbaar niet zijn rol als parlementslid. Farage kreeg in 2024 meer dan 45% van de stemmen in Clacton, en het kiesdistrict is zo Reform-vriendelijk dat hij waarschijnlijk zou winnen, zelfs als hij als kamerplant zou meedoen, vooral omdat elke andere partij heeft aangekondigd de tussentijdse verkiezing te boycotten en het een stunt te noemen.

Het echte risico is echter dat Farage overkomt als zelfgenoegzaam, verwend en dwars - en aangezien hij het gaat opnemen tegen een parade van nieuwigheidskandidaten en verder niemand, loopt hij het risico er dom uit te zien. Jarenlang was een deel van zijn aantrekkingskracht het imago van een kerel met wie je graag een pint zou drinken. Maar als iemand aan de bar naast je een 15 minuten durende zelfmedelijdende tirade zou afsteken zoals Farage's dinsdagse videotoespraak, zou je naar het andere uiteinde van de kroeg schuiven.

Voordat hij eindelijk het nieuws bracht dat hij aftrad als parlementslid om een 'volk versus de gevestigde orde'-tussentijdse verkiezing uit te lokken, was Farage's verklaring een lange lijst van verongelijkte klachten: mensen die hem beoordelen om de 'loterijwinst' van £5 miljoen van crypto-miljardair Christopher Harborne, veiligheidsrisico's, mediageweld en omroepen die zijn dochter benaderden. De centrale motivatie lijkt het herwinnen van controle over een verhaal dat uit handen gleed toen de Guardian het Harborne-geld onthulde - een bedrag dat varieert van een onvoorwaardelijk geschenk, geld voor beveiliging, of een Brexit-beloning.

Sindsdien zijn er drie ongemakkelijke dingen gebeurd. Ten eerste heeft aanhoudend vragen over wie zijn levensstijl financiert Farage in een kluizenaar veranderd, waarbij hij vrijblijvende persconferenties heeft vervangen door gechoreografeerde videoverklaringen en incidentele interviews. Ten tweede hebben mediaorganisaties zijn complexe financiën onderzocht, inclusief hoeveel huizen hij bezit en zijn afhankelijkheid van veroordeelde crimineel George Cottrell. Ten derde onderzoekt de parlementaire normencommissie of Farage het Harborne-geld en de hulp van Cottrell had moeten melden.

Insiders in Westminster gaan er steeds meer van uit dat het Harborne-bedrag zo groot is dat Farage een langdurige schorsing van het Lagerhuis riskeert, genoeg om een recallverzoekschrift in gang te zetten - waarbij een tussentijdse verkiezing wordt uitgeschreven als 10% van de lokale kiezers tekent. Het uitschrijven van zijn eigen tussentijdse verkiezing stopt dit niet; parlementaire regels zeggen dat een onderzoek pauzeert als een parlementslid vertrekt, maar hervat wordt als hij wordt herkozen. Farage's berekening lijkt te zijn dat een overtuigende overwinning een recall kan afwenden, of hem in staat stelt campagne te voeren met een 'vertel het ze nog eens'-slogan. Maar dit pad ligt bezaaid met berenvallen: hij moet nu ongemakkelijke vragen beantwoorden over waarom Harborne hem zoveel geld gaf, waaraan het werd besteed, en hoeveel huizen hij bezit - terwijl Labour, de Conservatieven, de Liberaal-Democraten, de Groenen en Restore Britain de tussentijdse verkiezing boycotten als 'zelfgenoegzaam.'

Zij zullen zich in plaats daarvan richten op een eventuele recallverkiezing. Voor Farage leek het argument voor zijn gok doorslaggevend: hij zou er weer zijn, niet zich verstoppen, Reform-beleid uitleggen, en media-aandacht wegnemen van Andy Burnham. Maar met de andere kandidaten verwijderd, is de schijnwerper onverbiddelijk. Een man die hoopte op rechtvaardiging als buitenstaander, riskeert nu de lachertje te worden.