Nigel Farage miał całkiem udany rok, dopóki Guardian nie ujawnił, że zgarnął niezgłoszone 5 milionów funtów od kryptobilionera. Teraz, zaledwie 10 tygodni później, rozpoczął największy hazard w swojej karierze politycznej – choć najwyraźniej nie w roli posła. Farage zdobył ponad 45% głosów w Clacton w 2024 roku, a okręg jest tak przyjazny Reformom, że wygrałby nawet startując jako doniczka, zwłaszcza że każda inna partia ogłosiła bojkot wyborów uzupełniających, nazywając je farsą.\n\nPrawdziwe ryzyko polega jednak na tym, że Farage wyjdzie na egoistę, roszczeniowca i grymaśnika – a biorąc pod uwagę, że zmierzy się z paradą egzotycznych kandydatów i nikim więcej, może po prostu wyjść na głupca. Przez lata częścią jego uroku był wizerunek faceta, z którym chętnie wypiłoby się piwo. Ale gdyby ktoś przy barze zaczął 15-minutową żałosną tyradę jak wtorkowe wideo Farage'a, przeniósłbyś się na drugi koniec pubu.\n\nZanim wreszcie ogłosił, że rezygnuje z mandatu posła, by wywołać wybory uzupełniające „ludzie kontra establishment", jego oświadczenie było długą listą zrzędliwych pretensji: ludzie oceniający go za „wygraną na loterii" 5 milionów funtów od kryptobilionera Christophera Harborne'a, zagrożenia bezpieczeństwa, prześladowania medialne i dziennikarze podchodzący do jego córki. Główna motywacja wydaje się odzyskanie kontroli nad narracją, która wymknęła się, gdy Guardian ujawnił pieniądze od Harborne'a – sumę opisywaną jako bezwarunkowy prezent, pieniądze na ochronę lub nagroda za Brexit.\n\nOd tego czasu wydarzyły się trzy niewygodne rzeczy. Po pierwsze, ciągłe pytania o to, kto finansuje jego styl życia, sprawiły, że Farage stał się pustelnikiem, zastępując swobodne konferencje prasowe wyreżyserowanymi wideo i okazjonalnymi wywiadami. Po drugie, media zagłębiły się w jego skomplikowane finanse, w tym ile domów posiada i jego zależność od skazanego przestępcy George'a Cottrella. Po trzecie, parlamentarny komisarz ds. standardów bada, czy Farage powinien był zgłosić pieniądze od Harborne'a i pomoc Cottrella.\n\nW kręgach westminsterskich coraz częściej zakłada się, że suma od Harborne'a jest tak duża, że Farage może stanąć w obliczu zawieszenia w Izbie Gmin na tyle długiego, by uruchomić petycję o odwołanie – gdzie wybory uzupełniające są zarządzane, jeśli podpisze się 10% lokalnych wyborców. Zwołanie własnych wyborów uzupełniających tego nie powstrzymuje; przepisy parlamentarne mówią, że dochodzenie zostaje wstrzymane, jeśli poseł odejdzie, ale wznawia się, jeśli zostanie ponownie wybrany. Kalkulacja Farage'a wydaje się taka, że przekonujące zwycięstwo może odeprzeć petycję o odwołanie lub pozwolić mu prowadzić kampanię pod hasłem „powiedz im jeszcze raz". Ale ta ścieżka jest usiana pułapkami: musi teraz odpowiadać na niewygodne pytania, dlaczego Harborne dał mu tyle pieniędzy, na co je wydano i ile domów posiada – podczas gdy Partia Pracy, Konserwatyści, Liberalni Demokraci, Zieloni i Restore Britain bojkotują wybory uzupełniające jako „egoistyczne".\n\nZamiast tego skupią się na ewentualnych wyborach uzupełniających z petycji o odwołanie. Dla Farage'a argument za jego zagraniem wydawał się decydujący: znów byłby na zewnątrz, nie chował się, wyjaśniałby politykę Reform i kradłby czas antenowy Andy'emu Burnhamowi. Ale przy usunięciu innych kandydatów światło reflektorów jest bezlitosne. Człowiek, który miał nadzieję na potwierdzenie swojej pozycji outsidera, ryzykuje teraz, że stanie się pośmiewiskiem.