In een ontwikkeling die absoluut niemand verrast die ooit basale menselijke fatsoen heeft meegemaakt, is een reizende tentoonstelling van Jeffrey Epsteins onderzoeksdossiers een magneet geworden voor oprechte berichten - en een mikpunt van minachting van het Ministerie van Justitie. De Donald J Trump en Jeffrey Epstein Memorial Reading Room, die in mei voor het eerst verscheen in een galerie in New York City, was bedoeld om Epsteins misdaden en het decennialange falen van wetshandhaving om actie te ondernemen, in de schijnwerpers te zetten. De voormalige financier, in 2019 gearresteerd voor seksueel misbruik van tienermeisjes, pleegde zelfmoord in de gevangenis. Ghislaine Maxwell werd later schuldig bevonden aan het lokken van tienermeisjes naar zijn orbit, maar documenten onthullen dat ambtenaren decennia eerder al op de hoogte waren van hun misdaden.

Overlevende Danielle Bensky maakte zich aanvankelijk zorgen dat de tentoonstelling overlevenden zou uitbuiten. "Wat gebeurt er als ik binnenloop en de namen van overlevenden overal te zien zijn?" vroeg ze zich af. In plaats daarvan vond ze het "zo prachtig gedaan." Toen had David Garrett, oprichter van evenementenorganisator het Institute for Primary Facts, een idee van het laatste moment: een prikbord in de laatste kamer waar bezoekers notities konden achterlaten. "Ik dacht: 'Oh, dat is zo'n geweldig idee,'" zei Bensky. "Dat wordt zo cool om te zien." Een week na de opening keerde ze terug en trof "minstens zes of zeven prikborden die vol waren en overliepen van de notities" - sommige met tekeningen, sommige met pure droefheid, "soms was het pure woede." Notities waren direct aan overlevenden gericht, of aan henzelf, of aan familieleden. "Het was gewoon een echt prachtige demonstratie van onze democratie," zei Bensky.

De notities - "We zijn hier bij je, we staan aan je zijde, en we geloven je" - hebben haar hoop gegeven te midden van jaren van institutioneel falen. "Gezien worden in dit proces is behoorlijk opmerkelijk geweest," zei ze. "Er zijn dagen geweest waarop ik het gevoel had dat ik niet veel kon doen. Ik voelde me echt verlamd," gaf Bensky toe. "De leeszaal kan veel zijn als je de hele dag door je trauma loopt... Maar velen van ons gaan gewoon in de kamer zitten met al de notities en lezen de notities, en dan is het zoiets van: 'Wauw, wat een buitengewone zaak om op dit punt door zoveel mensen echt gezien en geloofd te worden.'"

Mede-overlevende Liz Stein verwoordde hetzelfde gevoel. "Het begon met één bulletin board, en ik zal nooit vergeten dat eerste bulletin board te zien en echt het gevoel te hebben: 'Oh mijn god, mensen reageren er echt op,'" zei ze. Toen de eerste installatie eindigde, namen de notities "het grootste deel van de benedenverdieping van de tentoonstelling in beslag." Stein voegde toe: "De liefde die mensen ons tonen is overweldigend, en elke keer als we deze evenementen doen... mensen omhelzen ons, ze vertellen ons wat we voor hen betekenen, en vaak zeggen ze: 'Maar het maakt niet uit. Ik ben gewoon iemand die je niet kent uit een plaats waar je niet woont.' En dan is het zoiets van, nee, we kennen misschien niet je individuele namen, maar we voelen de liefde." Ze noemde de muur van notitiekaarten "een echt tastbare visuele weergave van hoeveel steun we hebben, en dat voedt ons op een manier die mensen denk ik niet helemaal begrijpen."

Garretts oorspronkelijke plan was bescheiden: een kurkboard van twee bij drie voet met informatie over de nationale zelfmoordpreventielijn en hulpbronnen voor gendergerelateerd geweld, plus wat extra notitiekaarten en pennen. "We zetten ze gewoon neer en zeiden: 'als je een notitie aan de overlevenden wilt schrijven, kun je dat doen,'" vertelde hij aan de Guardian. "We dachten niet dat we meer nodig zouden hebben." Aan het einde van de eerste dag was het bord vol en waren er notities rondom vastgeplakt - ongeveer 300 kaarten. De volgende 10 dagen kocht de producent dagelijks meer kurkborden, en uiteindelijk had hij er 30 tegen de tijd dat de eerste tentoonstelling sloot. "Elk oppervlak op die benedenverdieping stond vol kurkborden en vol kaarten."

De leeszaal reisde naar zeven locaties - New York City; Washington DC; Des Moines, Iowa; Columbus, Ohio; Detroit, Michigan; Dallas, Texas; en Fort Lauderdale, Florida - plus een boekenbus die ongeveer twee dozijn stops maakte. In totaal lieten bezoekers ongeveer 12.500 tot 13.000 notities achter, aldus