Het is vreemd dat dit meest Yorkshire-achtige verhaal nooit eerder in Leeds Playhouse is opgevoerd. Daar komt nu verandering in, met lef en menselijkheid, door regisseur Amy Leach en haar opvallend actuele productie van het toneelstuk van Paul Allen, gebaseerd op Mark Hermans film uit 1996.

Het Quarry-theater van het Playhouse is een enorme, onhandige ruimte die vraagt om epische verhalen. Met een naam die doet denken aan een uitgegraven groeve, is het goed te begrijpen waarom Leach vond dat het mijnverhaal perfect was voor dit podium.

Het meest opvallende aspect van de productie zijn de buitengewone tableaus die ze creëert met Katie Scotts ontwerp: een meervoudige stalen trap die leidt naar de enorme wielen van de diepe mijn. Opmerkelijke openingschoreografie toont mannen die kolen hakken en eruitzien alsof ze de vlag hijsen op Iwo Jima. Een toepasselijke verwijzing: wat volgt is een strijd om banen, waardigheid, trots en in sommige gevallen levens.

Hoewel Margaret Thatcher in de jaren negentig de grote vijand van het verhaal was, voegt de productie politieke toespraken en beelden van verschillende recente premiers toe, van Boris Johnson tot Rishi Sunak, wat suggereert dat het voor de noordelijke arbeidersklasse 'plus ça change' is. 'Gewone werkende mensen' liggen nog steeds onderaan de afvalberg.

Het stuk vertelt het verhaal van de Grimley-mijn en de bijbehorende brassband. Wanneer de mijn met sluiting wordt bedreigd en de mannen stemmen over staken of hun lot aanvaarden, is de vraag die boven hen hangt: als de mijn sluit, speelt de band dan verder?

Je kent de afloop vrijwel zeker. Het vertellen ervan vereist meeslepende brassmuziek, en Leach heeft leden van de Horbury Victoria en Wakefield Metropolitan brassbands gerekruteerd om het aantal acteur-muzikanten te vergroten. Wanneer ze spelen, zwelt ook de borst van elke local in de zaal.

Er zijn momenten waarop het verhaal aan nuance ontbreekt, maar met het materiaal doet Leach uitstekend werk als dirigent van bandleider Danny (David Birrell), een norse Yorkshireman; een pittige Danielle Henry als bange Sandra; en de altijd betrouwbare Andy Cryer als Jim, die, net als een groot deel van het publiek, tot tranen wordt geroerd door de brass-begeleide ontknoping.