U szczytu swojej potegi, starozytne Jezioro Bonneville bylo praktycznie Srodkowym Zachodem epoki lodowcowej na Zachodzie - prawie tak duze jak Jezioro Michigan, rozciagajac sie na znacznej czesci zachodniego Utah oraz fragmentach Nevady i Idaho. Kiedy w koncu zdecydowalo sie odejsc, nie spakowalo sie po prostu i nie zniknelo; pozostawilo po sobie plaskie, jasne playa i solniska bogate w mineraly. Te plaskowyze mialy pozniej sluzyc jako tlo dla osiagniec inzynieryjnych, technologicznych czarow i kilku opowiesci ostrzegawczych o utknietych wozach.

Jezioro Bonneville zaczelo sie formowac okolo 55 000 lat temu w chlodnym, wilgotnym okresie, kiedy erupcje wulkaniczne na terenie dzisiejszego poludniowo-wschodniego Idaho skierowaly rzeke Bear, powodujac gromadzenie sie wody w Dolinie Gem i innych nieckach na poludniu. Przez dziesiatki tysiecy lat naturalna tama w Red Rock Pass utrzymywala jezioro w ryzach. Potem, okolo 18 000 lat temu, tama ustapila, uwalniajac potok, ktory dolaczyl do systemu rzeki Kolumbia. W ciagu szesciu tygodni, podczas jednej z najwiekszych powodzi w Ameryce Polnocnej, poziom jeziora spadl o ponad 350 stóp (105 metrów). W miare ocieplania i wysuszania klimatu jezioro dramatycznie sie zmniejszylo, pozostawiajac dzisiejsze Wielkie Jezioro Slone, Jezioro Utah i Jezioro Sevier.

Jezioro Bonneville moze juz nie istniec, ale jego widmowy slad pozostaje - nawet na zdjeciach satelitarnych. OLI (Operational Land Imager) na satelicie Landsat 8 nalezacym do NASA-USGS zarejestrowal pierscienie przypominajace wanne i tarasy falowe wyznaczajace dawne linie brzegowe. Wyschniete dno jeziora - gdzie osiadly drobnoziarnista glina, margiel i piaszczysty osad - wydaje sie blade na tle ciemniejszych, bardziej skalistych i porosnietych roslinami okolic.

W glebszych czesciach niecki, gdzie splywy i wody gruntowe nadal sie gromadza, jasne zloza mineralow ewaporatowych pokrywaja ziemie, tworzac solniska. Te niezwykle plaskie powierzchnie sa produktem odparowywania wody i koncentrowania mineralow w solanki i twarde skorupy, zazwyczaj zawierajace halit i gips, a takze sole potasowe i magnezowe. Solanki i zloza tego typu - szczegolnie potas, uzywany jako nawoz - od dawna czynia playa celem wydobycia, co widac na prostokatnych stawach parowniczych.

W przeciwienstwie do tego, ciemniejszy, bardziej nierowny teren - w tym Gor Srebrnych Wysp, Gor Nowej Fundlandii i Pasma Pilot - wznosi sie ponad playa, zbudowany z warstw odpornych na erozje skał osadowych i metaosadowych sprzed setek milionów lat. Góry te zawieraja takze mlodsze skaly magmowe i metamorficzne, powstale, gdy magma wtargnela w starożytna sekwencje osadowa.

Na przyklad Wyspa Kraterowa sklada sie ze skał osadowych, w tym piaskowców bogatych w krzemionke i kwarcytów, które powstaly, gdy piaski gromadzily sie w plytkim oceanie, a takze intruzji monzonitu kwarcowego, granitów i innych skał magmowych. Okresy rozciagania skorupy ziemskiej pózniej utworzyly gory zrębowe, które definiuja krajobraz.

Mapowanie takich geologicznych rozróznień znalazlo sie w centrum uwagi w czerwcu 2026 roku, kiedy naukowcy i inzynierowie NASA pracujacy nad misja DAVINCI przybyli na Wyspe Kraterowa - miejsce, które nazywaja "Wenus na Ziemi" - aby przetestowac w terenie projekt zestawu kamer i pakietu instrumentów, które ostatecznie zejda przez gęsta atmosfere Wenus i sfotografuja gory w skali drobniejszej niz te zdjecia Landsat. Podczas 60-minutowego zejscia, pionierska sonda wykona zdjecia w bliskiej podczerwieni, zmierzy chemie atmosfery i zbadac swiat w niespotykanych dotad szczegolach.

Podczas prób na Wyspie Kraterowej system kamer wykonal setki zdjec róznych formacji skalnych, w tym jednostek bogatych w zelazo i krzemionke, zawieszonych na helikopterze opadajacym w kierunku powierzchni. Uzywajac tylko zdjec uzyskanych przez systemy kamer DAVINCI, zespol stworzyl trójwymiarowe mapy zgodne z istniejacymi mapami geologicznymi, dajac naukowcom pewnosc, ze beda w stanie zmapowac geologie analogicznego górzystego regionu na Wenus - zwanego Alpha Regio - który DAVINCI bedzie badac.

Inne epickie przygody rozgrywaly sie na playa Jeziora Bonneville i wokol nich. Plaskie, gladkie powierzchnie czesto