Grenlandia jest pokryta lądolodem o powierzchni 1,7 miliona kilometrów kwadratowych (656 000 mil kwadratowych) i grubości ponad 3 kilometrów (1,9 mili) w najgłębszym punkcie. Pod tym wszystkim kryje się krajobraz, którego żaden człowiek nigdy nie widział bezpośrednio – co, szczerze mówiąc, brzmi jak wstęp do horroru, ale w rzeczywistości to tylko geologia. Nowo opracowana metoda mapowania pozwoliła uzyskać najbardziej szczegółowy i dokładny obraz tego ukrytego podłoża skalnego.

Nowa mapa ujawnia rozległą sieć dolin wyrzeźbionych w powierzchni pod lądolodem Grenlandii. Wiele z tych form powstało na długo przed tym, zanim większość lodu nad nimi istniała, co daje nowy kontekst dla historii geologicznej wyspy – i potencjalnie pomaga naukowcom udoskonalić prognozy dotyczące przyszłości lądolodu. Wyniki opisano w artykule pod kierownictwem NASA opublikowanym w Geophysical Research Letters.

Mapę uzyskano metodą zwaną analizą perturbacji przepływu lodu. Gdy lód przepływa nad doliną lub grzbietem, topografia pozostawia słaby ślad na powierzchni lodu. Satelity mapują tę powierzchnię lodu ze szczegółem, a naukowcy wykorzystują te subtelne garby i zagłębienia, aby wywnioskować kształt krajobrazu ukrytego poniżej. Praca ma na celu ulepszenie przyszłych wersji BedMachine Greenland, zbioru danych wysokiej rozdzielczości dotyczącego terenu pod lądolodem.

Za pomocą tej techniki badacze ręcznie zmapowali 1943 doliny subglacjalne pod lądolodem Grenlandii, z których około jedna trzecia została zidentyfikowana po raz pierwszy. Około połowa dolin uwzględnionych w BedMachine Greenland, głównie w pobliżu krawędzi lądolodu, rozciąga się teraz dalej w głąb lądu, niż wskazywała ta mapa – w niektórych przypadkach o setki kilometrów. Zatem stara mapa nie była tak bardzo błędna, co raczej pewnie niekompletna.

Niektóre aspekty nowej mapy są zgodne z obecnym rozumieniem powstawania krajobrazów Grenlandii. Wiele dolin wydaje się zaczynać na południowych i wschodnich wyżynach, gdzie, jak się uważa, lądolód powstał po raz pierwszy. W pobliżu wschodnich wyżyn mapa ujawnia pod lodem pasmo górskie, z połączonymi dolinami i rzeźbą terenu, która zwiększa się w kierunku wybrzeża. Te alpejskie formy terenu mogły przetrwać pod lodem co najmniej od pliocenu.

Inne aspekty są bardziej zagadkowe. Analiza wskazuje na liczne doliny, zwłaszcza w regionie zachodnio-centralnym, które są długie, proste i konsekwentnie zorientowane w kierunku południowo-zachodnim–północno-wschodnim. Ta orientacja sugeruje wpływ tektoniczny, generujący preferencyjne ścieżki, wzdłuż których woda mogła płynąć, a doliny mogły się tworzyć. „To dla nas zagadka” – powiedział Joe MacGregor, naukowiec NASA zajmujący się kriosferą i współautor badania. „Grenlandia jest zwykle słusznie traktowana jako sztywny blok starej skały, który jest po prostu przesuwany w razie potrzeby, aby dostosować się do ruchu i interakcji innych płyt tektonicznych”. Więc tajemnica. Naukowcy je uwielbiają, prawda? Dopóki ich nie rozwiążą.

Osobno, kąty, pod którymi rozgałęziają się doliny, dają kolejną wskazówkę. Ich stosunkowo szerokie kąty rozgałęzienia sugerują, że woda powierzchniowa nie działała sama; zamiast tego rozległa sieć wód gruntowych – sączących się w górę i erodujących otaczającą skałę – prawdopodobnie pomogła wyrzeźbić doliny, zanim powstał lądolód.

Mapowanie tych dolin ma znaczenie dla zrozumienia lądolodu, który nadal dramatycznie przekształca krajobraz. Przepływ lodu koncentruje się w dolinach, gdzie tworzy lodowce, które ostatecznie cielą się do fiordów na obrzeżach lądolodu. Tworzy to samowzmacniający się cykl: lód przepływający przez dolinę staje się grubszy, grubszy lód płynie szybciej, a szybszy przepływ rzeźbi dolinę jeszcze głębiej. Wersja Natury pętli zwrotnej, i to nie tej zabawnej.

Ta siła rzeźbienia jest szczególnie widoczna wzdłuż zachodniej Grenlandii. MacGregor porównał to do lodowcowo przekształconego krajobrazu w Yosemite, z zachodnim wybrzeżem Grenlandii przypominającym, jak to ujął, „El Capitan za El Capitanem”.

Badanie dolin ma również znaczenie dla przyszłości lądolodu. Ponieważ związek między przepływem lodu