Sinead Mulhern, een freelance schrijfster die in Ecuador woont, besloot haar 35e verjaardag te vieren op de enige manier die logisch was in 2026: door naar een bergtop te wandelen met uitzicht op Peru, alleen, met een lijst boeken en een afspraak bij de spa. Want wie heeft er nou een feestje nodig als je existentiële angst met uitzicht kunt hebben?

Mulhern, die al acht jaar in Ecuador woont, sloeg het traditionele verjaardagsfeest over - ze is niet zo'n planner, en de gedachte aan diners waar ze niet van geniet of logistiek zware uitstapjes met vrienden was blijkbaar te veel. In plaats daarvan bracht ze vijf dagen door in een bergdal in het zuiden van Ecuador, lezend in hangmatten, genietend van een massage en gezichtsbehandeling, heerlijk eten, en wandelend naar een bergtop. Helemaal alleen. Want niets zegt 'midden-dertig' zoals zelf betalen voor je eigen spa-dag en met niemand praten.

Haar vorige verjaardagen waren uitbundiger: watervallen najagen door de Amazone voor haar 30e, salsa dansen tot zonsopgang op het Colombiaanse platteland, en trekken naar een vulkaan. Maar dit jaar wilde ze iets ingetogeners: tijd weg, alleen, in de natuur, en de stilte waarderen. Ze raadt iedereen aan het te proberen - op zijn minst één keer. Want als je toch een crisis gaat hebben, kun je die net zo goed in een hangmat hebben.

De reis bracht haar naar Vilcabamba, een relaxte, bohemien stad in het zuiden van Ecuador, waar warme middagen plaatsmaken voor zware regen en regenbogen zich uitstrekken over het dal. Ze wandelde langs fuchsia bloemen en kolibries, klimmend naar een piek gemarkeerd met een kruis, zich afvragend wat de tweede helft van haar dertiger jaren zou brengen. Haar verlanglijstje was lang: meer reizen, meer creatief werk, schrijven, doelgerichte projecten, haar ouders die langzaam en gelukkig ouder worden, vrienden die voor ouderschap kozen niet te ver weg te drijven, en de wereld die stabiliseert. Want dat is niet te veel gevraagd.

Toen ze de top bereikte, zweefden oranje vlinders boven de hellingen, en staarde ze naar rijen gerimpelde bergruggen die mijlenver strekten - en besefte ze dat ze naar Peru keek. Ze verliet Toronto om een onderbuikgevoel te volgen, en op haar 35e is ze gevestigd in Ecuador, schrijvend, lezend, studerend, en een actieve levensstijl leidend. Ze weigert ook de iconische vuurwerken van het land te missen en bloeit te midden van de gedurfde energie waar dit deel van de wereld beroemd om is.

De overgang van jong naar jongachtig voelt vreemd, geeft ze toe. Er is zoveel dat ze in haar leven wil stoppen, en verjaardagen voelen als herinneringen dat de tijd doorgaat voor zowel haar als degenen van wie ze houdt. Toch is het hebben van de levensstijl en onafhankelijkheid om een soloreis voor je verjaardag te maken - en het onderscheidingsvermogen om te weten wanneer het tijd is voor een time-out - geen kleine prestatie. Inderdaad, het is een prestatie die veel privilege vereist, een kinderloze levensstijl, en een gezonde dosis 'ik doe wat ik wil.' Maar hey, als je het kunt regelen, waarom niet?