Overvolle snelwegen, gapende kuilen en gevaarlijke wegen. Dit maakt Polen misschien wel de eindbaas voor beginnende bestuurders - geen extra levens, geen cheatcodes, alleen maar angst.

Volgens een nieuwe studie van Czechvignette.cz zijn de wegen daar het moeilijkst om te berijden in Europa, met een score van 99,43 op 100. Het rapport rangschikte snelwegen op factoren zoals congestieniveaus, wegkwaliteit en autodichtheid: hoe hoger de score, hoe stressvoller de wegen.

Polen combineert enkele van de hoogste verkeerscongestieniveaus (54,77) met slechte wegkwaliteit (4,3 op zeven) en - ernstiger - een van de hoogste verkeersdodencijfers per miljoen inwoners (52). Dus als de kuilen je niet krijgen, zeggen de statistieken dat iets anders dat wel doet.

Polen's eerste plaats "komt niet als een verrassing", vertelde Mattijs Wijnmalen, CEO van Czechvignette.cz, aan Europe in Motion, omdat het "meer voertuigen op de weg heeft dan de infrastructuur comfortabel aankan."

"Een beginnende bestuurder die Polen binnenrijdt via het oudere A18-traject vanuit Duitsland, zal onmiddellijk luide bandenruis ervaren bij snelwegsnelheden die alleen verbetert wanneer het districtsonderhoud verandert," zei hij. "Die abrupte verschuiving in wegkwaliteit is echt veeleisend, ongeacht nationale gemiddelden." Dus de weg klinkt letterlijk boos.

Het naburige Tsjechië staat op de tweede plaats, met een stressscore van 94,92, gedreven door hoge verkeerscongestie (53,5) en ondergemiddelde wegkwaliteit (3,9 op 7). Het land heeft ook een van de hoogste autodichtheden in de ranglijst, met 608 geregistreerde voertuigen per 1.000 mensen, wat extra druk legt op de drukke wegen.

Waarnemingen ter plaatse brachten andere verborgen stressfactoren aan het licht, zoals plotselinge mistbanken met nul zicht op de zware vrachtcorridor D5, evenals verwarrende bouwzones op de D3 die al het verkeer dwingen naar smalle, gedeelde parallelle wegen, aldus de studie. Want blijkbaar voelde de mist zich buitengesloten van de chaos.

De rest van de top vijf bestaat uit Oost-Europese landen, met Roemenië op de derde plaats, gevolgd door Griekenland en Bulgarije. Daar zijn de wegen meestal minder druk, maar ook gevaarlijker, met het hoogste aantal verkeersdoden per miljoen mensen van de landen in de studie.

Roemeense wegen zijn in het bijzonder "uitzonderlijk genadeloos voor beginnende bestuurders", zegt Wijnmalen, omdat "de staat van het wegdek zelf een gevaar wordt voordat congestie zelfs maar wordt overwogen." Agressieve snelheidslimietdalingen, bijvoorbeeld van 130 naar 40 km/u in een korte afstand, leggen extra druk op onervaren bestuurders, die vaak onder streng toezicht staan van camera's en politiehandhaving. Niets zegt "welkom bij het rijden" als een snelheidsdaling van 90 km/u en een camera die elke beweging in de gaten houdt.

Italië staat op de zesde plaats in de algemene ranglijst, grotendeels vanwege de aanzienlijke autodichtheid van het land - met bijna één voertuigregistratie per inwoner. Dat klopt: bijna elke Italiaan heeft een auto, en ze zijn blijkbaar allemaal tegelijk op de weg.

Aan de andere kant van het spectrum kwamen Zweden, Denemarken, Noorwegen, Nederland en Spanje naar voren als de minst stressvolle plekken om te rijden. Dus als je wilt leren rijden zonder een tic te ontwikkelen, ga dan naar het noorden - of naar Spanje.

De studie beweert dat enkele van de meest veeleisende momenten voor bestuurders overgangen zijn. Bijvoorbeeld de eerste kilometers na het oversteken naar een nieuw land, met een plotselinge rijstrookvermindering in een bouwzone, of het navigeren door een onbekend tolpoortje. "In landen zoals Bulgarije en Roemenië begint camerahandhaving zodra je de snelweg oprijdt, zonder betrouwbare respijtperiode." "Die laag van onmiddellijke druk bestaat simpelweg niet in de koppen, maar het is precies waar het zelfvertrouwen van een beginnende bestuurder wordt opgebouwd of gebroken", zegt Wijnmalen.

De studie verzamelde gegevens van de TomTom Traffic Index, het ETSC 2025 PIN-rapport, het World Economic Forum, Eurostat en World Population Review. Dus ja, er zit echte wetenschap achter je zweterige handpalmen.