Elon Musks juridische kruistocht tegen OpenAI is zijn tweede week ingegaan, en het rechtszaakdrama heeft een wending genomen waar een reality-tv-producer jaloers op zou zijn: Greg Brockmans persoonlijke dagboek is de stergetuige geworden. Maandag en dinsdag werd OpenAI's president aan de tand gevoeld over zijn e-mails, sms'jes en een dagboek dat rechter Yvonne Gonzalez Rogers al aanhaalde in haar beslissing om de zaak te laten doorgaan - vermoedelijk omdat niets zo 'geloofwaardig bewijs' is als iemands onbewaakte gedachten uit 2015.
Musks rechtszaak beweert dat Brockman, CEO Sam Altman en OpenAI hun oprichtingsovereenkomst hebben geschonden door de non-profitorganisatie om te vormen tot een winstgevende entiteit, waarbij ze zichzelf onrechtmatig verrijkten. Musk wil dat ze worden verwijderd, de winstgevende herstructurering ongedaan wordt gemaakt en een coole $134 miljard wordt verdeeld onder OpenAI's non-profit - want niets zegt 'ik ben niet verbitterd' als het eisen van een uitbetaling groter dan het bbp van de meeste landen.
De dagboekaantekeningen hebben Musks advocaten een goudmijn aan gênante fragmenten opgeleverd. In een ervan vroeg Brockman zich af wat hij 'echt wilde' en schreef: 'Financieel, wat brengt me naar $1 miljard?' In een ander mijmerde hij: 'Het zou verkeerd zijn om de non-profit van hem te stelen. om het om te zetten in een b-corp zonder hem. dat zou behoorlijk moreel bankroet zijn. en hij is echt geen idioot.' Musks hoofdadvocaat, Steven Molo, sprong op de 'geen idioot'-zin en vroeg Brockman: 'Bedoelde u te zeggen dat alleen een idioot u zou toestaan een liefdadigheidsinstelling te stelen?' Brockman hield vol dat hij altijd eerlijk was tegen Musk, wat een dappere houding is als je eigen handschrift in de federale rechtbank wordt voorgelezen.
OpenAI heeft alle claims ontkend en betoogt dat Musk gewoon een slechte verliezer is die in 2018 vertrok nadat hij er niet in slaagde de controle over te nemen. Ze publiceerden in januari een blogpost getiteld 'de waarheid die Elon wegliet' en Brockman plaatste een X-thread waarin hij beweerde dat Musk zijn dagboekaantekeningen 'eruit pikte'. Het dagboek heeft ook de interesse gewekt van de New York Times en andere eisers in een aparte auteursrechtenzaak, want blijkbaar is Brockmans dagboek het cadeau dat blijft geven - voor advocaten tenminste.
Tijdens het kruisverhoor probeerde OpenAI's advocate Sarah Eddy het verhaal te herkaderen door Brockman te vragen naar een ontmoeting in 2017 in een spookhuis dat Musk net had gekocht. Nadat OpenAI's AI de beste mens ter wereld had verslagen in een videogame, mailde Musk met het voorstel voor 'party carnage' en dat zijn toenmalige vriendin Amber Heard 'lekkere whisky serveerde'. Brockman getuigde dat ze die avond bespraken om OpenAI winstgevend te maken, maar al snel ontstonden er scheuren. Volgens Brockman eiste Musk meer aandelen omdat hij 'de meest miljardenbedrijven in de geschiedenis had opgericht', en voegde eraan toe: 'Kijk, jullie zijn geweldig, maar ik kan morgen een ander AI-bedrijf beginnen. Eén tweet, dat is alles wat nodig is.' In 2018 verliet Musk het bestuur nadat hij naar verluidt 'om de tafel raasde' en Brockman vroeg: 'Wanneer vertrek jij bij OpenAI?' Brockman getuigde dat Musk zei dat mensen moesten weten dat hij de baas was - en voegde er, vermoedelijk met een schouderophalen, aan toe: 'Hij kent raketten; hij kent elektrische auto's; hij kent geen AI.' Brockman gaf toe 'opluchting' te voelen. 'Enige droefheid. Het einde van een tijdperk. Maar het bevrijdde ons ook.'
Brockman bagatelliseerde het dagboek als 'stream of consciousness-schrijven' nooit bedoeld voor publieke consumptie, en noemde de beproeving 'zeer pijnlijk' en 'diep persoonlijk'. Hij voegde eraan toe: 'Er is niets in dat ik me schaam.' Wat ofwel bewonderenswaardige eerlijkheid is, of een zorgwekkend gebrek aan zelfbewustzijn - afhankelijk van hoe je denkt over miljardenrechtszaken gebouwd op je eigen handschrift.