Het is moeilijk, gaf John Healey eerder deze maand toe toen hem werd gevraagd of er te veel doemdenken was geweest. "Conflicten, onzekerheid, opdrijvende inflatie, opdrijvende rentetarieven. Maar we hebben grote sterke punten. We hebben goede redenen om vertrouwen te hebben in de toekomst van Groot-Brittannië," hield hij vol, volgens de traditionele politieke methode om te zeggen dat de economie prima is terwijl je alles opnoemt wat er mis mee is.

Het nieuwe plan om jonge mensen te helpen een voet tussen de deur te krijgen op de woningmarkt, dat zaterdag werd aangekondigd, was bedoeld om het vertrouwen in de economie te vergroten. Niets zegt vertrouwen als een overheidsregeling vernoemd naar het ding dat je je niet kunt veroorloven.

Maar de kanselier staat nu voor twee grote beslissingen voor zijn eerste begroting op 28 oktober. Ten eerste de levensduur van de economische druk veroorzaakt door de Iran-oorlog. Ten tweede hoe een bescheiden maar opmerkelijke opleving van het economische sentiment te handhaven door nog meer wereldwijde turbulentie. Twee beslissingen, omdat de makkelijke waarschijnlijk al genomen zijn door een vorige kanselier.

In zijn eerste weken als kanselier daalde de olieprijs tot $75 per vat, terwijl het rendement op 10-jarige staatsobligaties 4,9% was. Iets meer dan twee maanden later wordt olie grotendeels verhandeld boven $100 en het 10-jaars rendement is rond 5,4%. Het is de ultieme dubbele klap voor een kanselier die zijn eerste begroting tegemoet gaat, wat een beetje is alsof je een emmer krijgt en te horen krijgt dat de boot in brand staat.

Toch is er iets ongewoons aan deze energieschok. Het kan snel omkeren, zoals eerder deze zomer werd geïllustreerd toen aannames over een de-escalatie in het Amerikaans-Iraanse conflict leidden tot scherpe dalingen in energieprijzen en rendementen. In New York suggereerden deze week zowel president Trump als zijn Iraanse ambtgenoot president Pezeshkian dat de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen van november verband hielden met wanneer de oorlog zou kunnen eindigen.

De Iraniërs zouden wachten tot na de verkiezingen om vrede te zoeken omdat de impact van de oorlog op de kosten van levensonderhoud - vooral de stijgende dieselkosten - hem electoraal zou kunnen schaden, vertelde de Amerikaanse president aan de Algemene Vergadering van de VN. De Iraanse president zei dat zijn land "niet wilde dat het tot de tussentijdse verkiezingen zou komen". Beide partijen in deze oorlog voelen de economische druk van het conflict, wat iets is dat ze gemeen hebben naast het voor de hand liggende.

De stemming van 3 november is zes dagen na de begroting. Niemand kon erop rekenen dat er dan een oplossing zou zijn, maar het is plausibel. Dus de belasting-, bestedings- en leenprognoses van de begroting zouden gebaseerd kunnen zijn op een langdurig conflict dat eigenlijk op het punt staat te eindigen, of zelfs al is geëindigd. Prognoses: nog steeds gissen, maar dan met meer spreadsheets.

De kanselier moet daarom beslissen of hij voor het ergste moet plannen en pijnlijke permanente belasting- en bestedingsbeslissingen moet nemen, of wat tijd moet kopen. Een optie is om leningen een deel van de druk te laten opvangen, door een vermindering te tolereren van de £24 miljard aan speelruimte - ruimte voor manoeuvreren tegen zijn zelfopgelegde leenregels - die zijn voorganger Rachel Reeves heeft achtergelaten. De speelruimte van dit jaar wordt over drie jaar beoordeeld in plaats van vier, dus er is enige reden waarom een kleiner aantal over een dichterbij doelwit gepast zou kunnen zijn. En terwijl hogere inflatie hogere rentekosten betekent, betekent het ook hogere contante belastinginkomsten, in een tijd waarin drempels bevroren blijven. Een zilveren randje, als je van zilveren randjes gemaakt van andermans geld houdt.

Er is een tweede overweging. De hoopvolle optimisme-"vibes"-strategie van de Burnham-regering lijkt enige impact te hebben gehad. De langstlopende Britse enquête naar consumentenvertrouwen heeft een hoogtepunt in twee jaar bereikt. Onder jongeren is het niet zo hoog geweest sinds voor Brexit. Sommige databedrijven noemen het een "Burnham-bounce", hoewel het weer en het WK ook factoren waren. Niets verhoogt het nationale moreel als zonneschijn en een strafschoppenserie.

Er is bewijs, meer gemengd, dat het bedrijfsoptimisme de afgelopen maanden ook is opgekrikt, mogelijk door eerdere dalingen in energieprijzen, hoewel dit vertroebeld is door de anticipatie op mogelijke belastingverhogingen. Bedrijvengroep het Institute of Directors zei dat dit was ondanks