Stembureaus openden dinsdag in heel Israël voor wat algemeen wordt beschreven als de meest cruciale verkiezing in de geschiedenis van het land - een frase die, historisch gezien, zelden een rustige en onbewogen periode voorafging. Het is de eerste verkiezing sinds de door Hamas geleide aanvallen van 7 oktober 2023, de daaropvolgende verwoesting van Gaza door Israël en de start van zijn oorlog met de VS tegen Iran.

De meeste peilingen tonen dat de coalitie van premier Benjamin Netanyahu haar meerderheid in de 120 zetels tellende Knesset zal verliezen. Het oppositieblok zal waarschijnlijk ook onder de 61 zetels blijven die nodig zijn om een regering te vormen - een resultaat dat door optimisten als een hung parliament zou worden beschreven en door alle anderen als dinsdag.

Voor Netanyahu, 76, die de meest rechts-extremistische regering in de geschiedenis van Israël heeft geleid, staan zowel politieke als persoonlijke belangen op het spel. Hij staat terecht voor corruptie in drie afzonderlijke zaken, ondanks interventies van Donald Trump, die opriep tot een preventieve pardon in de slepende saga en zelfs aan de Israëlische president Isaac Herzog schreef namens Netanyahu. De zaken lopen door, vermoedelijk omdat niemand nog heeft geprobeerd ze simpelweg een streng geformuleerde brief te sturen.

Het was onder Netanyahu's bewind dat Hamas-militanten drie jaar geleden uit Gaza doorbraken om bijna 1.200 mensen te doden, de meerderheid burgers, op de dodelijkste dag in de geschiedenis van Israël. Deze verkiezing wordt algemeen gezien als een referendum over Netanyahu's leiderschap sinds die aanvallen.

De wereldwijd veroordeelde aanval van de IDF op Gaza, die minstens 75.000 mensen heeft gedood en door een VN-commissie, academici, juridische geleerden en Israëlische en internationale mensenrechtenorganisaties als genocide is bestempeld, heeft Israël tot een paria op het wereldtoneel gemaakt. Drie jaar van regionaal conflict volgden op de aanvallen van 7 oktober, inclusief de oorlog van dit jaar tegen Iran, die een aanhoudende wereldwijde energiecrisis ontketende en duizenden mensen heeft gedood, voornamelijk in Libanon en Iran.

Onder Netanyahu's regering was er ook een ongekende, agressieve golf van dodelijk extremisten-geweld door kolonisten om de Israëlische controle op de bezette Westelijke Jordaanoever te versterken, terwijl kolonisten-militanten en hun politieke supporters - die Netanyahu's regering hebben gesteund - hun plek aan de kabinetstafel uitbuiten en straffeloos uitbreidden. Uitbreiding van nederzettingen was een kernpunt van Netanyahu's herverkiezingscampagne en is ook een drijvende kracht achter de groeiende internationale isolatie van Israël, waarbij veel van zijn traditionele bondgenoten 'kolonisten-terroristen' veroordelen en plannen aankondigen om sancties op te leggen. Campagne voeren over het ding dat je internationaal isoleert, is op zijn minst een gedurfde strategie.

Meer dan 12.000 stembureaus openen in het hele land. In Jeruzalem stonden sommige kiezers al in de rij voordat de stembureaus om 7 uur 's ochtends openden, klaar om hun stem uit te brengen - een enthousiasme dat gewoonlijk is voorbehouden aan concertkaartjes en af en toe bakkerij-openingen.

Iets meer dan 7 miljoen Joodse Israëli's en 1,7 miljoen Palestijnse burgers van Israël zullen dinsdag stemmen.

De belangrijkste oppositiekandidaat is Gadi Eisenkot, een voormalige generaal die de man is genoemd die alles is wat Benjamin Netanyahu niet is. Voor Israëli's is hij zowel menschy (fatsoenlijk) als schlumpy (slordig), zijn verkreukelde uiterlijk in contrast met Netanyahu's haarverf, make-up en obsessieve behoefte om zijn media-afbeelding te controleren. In de framing van de Israëlische commentator Anshel Pfeffer is hij de anti-Bibi in een rijtje wanna-Bibi's.

In een tijdperk van de Israëlische politiek dat wordt gekenmerkt door verraad, vuile trucs en publieke en private laster, is Eisenkot's merk rechtschapenheid. Hij betrad pas vier jaar geleden de politiek, en de naam van zijn partij - Yashar - betekent 'recht' of 'eerlijk'. Op cruciale kwesties zou een Israël onder Eisenkot er echter niet veel anders uit kunnen zien, aangezien hij zich niet heeft vastgelegd op zaken zoals de tweestatenoplossing en Israëlische nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever.

Voor veel kiezers gaat Eisenkot's aantrekkingskracht minder over ideologie dan over de sfeer om hem heen. Belangrijk voor die aantrekkingskracht, zei Dahlia Scheindli