De Hubble-ruimtetelescoop van NASA heeft een afbeelding gemaakt van de stellaire kraamkamer LH 95, die eruitziet als vers vuurwerk tegen vervagende rook – want blijkbaar houdt het universum ook van een goede lichtshow. LH 95 bevindt zich in de Grote Magelhaense Wolk, een dwergsterrenstelsel dat om de Melkweg draait, en is een gebied waar jonge sterren met een lage massa zich vermengen met massieve blauwe reuzensterren in wat astronomen een stellaire associatie noemen. Het is eigenlijk de kosmische tegenhanger van een kleuterklas met een paar profbodybuilders.

De meest massieve sterren in LH 95, met een massa van drie of meer keer die van de zon en zichtbaar als de grootste, helderste blauwe stippen, gooien hun gewicht in de strijd met ultraviolette straling en sterrenwinden. Deze heethoofden verhitten en vormen het omringende waterstofgas, terwijl donkere stofbanen zich als koppige uitsmijters verzetten tegen erosie. De afbeelding gebruikt blauw voor kortere zichtbare golflengten en rood voor langere plus wat nabij-infrarood licht, waarbij het gas van de nevel karmozijnrood gloeit dankzij waterstofalfa-emissies – een handige indicator van stervorming waarmee astronomen zeer jonge sterren kunnen opsporen die in de gloed verborgen zitten.

Onderzoekers hebben ontdekt dat LH 95 maar liefst 2.500 pre-hoofdreekssterren herbergt – sterren die het grootste deel van hun massa hebben verzameld maar nog niet de fusiereactor hebben aangezet. Deze stellaire peuters trekken nog samen uit instortende gaswolken en zullen binnenkort waterstof in hun kernen gaan verbranden om volwaardige sterren te worden. Door ze te bestuderen, bevestigden wetenschappers dat accretiesnelheden afnemen met de leeftijd (schokkend), maar leerden ook dat accretie miljoenen jaren kan aanhouden – langer dan sommige modellen aannamen. Dit helpt ons begrip te verfijnen van hoe jonge sterren groeien en hoe hun schijven evolueren.

Het gebied herbergt ook verschillende generaties sterren die naast elkaar leven, wat suggereert dat LH 95 niet aan eenmalige stervorming doet, maar meerdere stellaire generaties produceert over een langere periode. De grootste ster in de groep (boven het midden, iets naar links) is een monster met 60-70 zonsmassa's en is ongeveer een miljoen jaar jonger dan zijn buren, die ongeveer 4 miljoen jaar oud zijn. Zulke massieve sterren verbranden snel hun brandstof en zullen uiteindelijk sterven in supernova-explosies – want als je groot gaat, ga je eruit met een knal.

Met zijn rijke stellaire populatie en relatief weinig verhullend stof in vergelijking met vergelijkbare gebieden in de Melkweg, is LH 95 een favoriet onder astronomen om stervorming van dichtbij te bestuderen. Hubble, nu meer dan 30 jaar in een baan om de aarde, blijft wetenschappelijk goud produceren, dat zal worden aangevuld met waarnemingen van de Webb-ruimtetelescoop en de aanstaande Nancy Grace Roman-ruimtetelescoop, die naar verwachting in de late zomer wordt gelanceerd. Want je kunt nooit genoeg ogen hebben op het kosmische vuurwerk.