In het Al-Mawasi-gebied ten westen van Khan Younis, waar tenten zich uitstrekken over het zand en kronkelende rijen zich vormen voor water en voedsel, bereidt Asaad Al-Azzabi zich voor op een wedstrijd die mijlenver verwijderd is van wat hij ooit kende. Voor de oorlog speelde de heer Al-Azzabi voor Al-Tajammu Club in Rafah, waar hij en zijn teamgenoten toegang hadden tot velden, trainingszalen, coaches en materiaal. Nu mag hij al blij zijn als hij schoenen vindt om in te spelen. "Soms leen ik een paar van een vriend of plak ik ze aan elkaar met tape," zegt hij.

Zijn huis is nu een tent in Al-Rahma Camp, een opvang voor ontheemden uit Rafah, waar schoon water en sanitaire voorzieningen schaars zijn. Hij woont alleen, nadat zijn vrouw met hun zoon, die kanker heeft, naar Jordanië vertrok voor behandeling. Volgens VN-gegevens leven ongeveer 1,7 miljoen mensen in zo'n 1.600 ontheemdenlocaties in de Gazastrook, de meeste in tijdelijke of informele nederzettingen. De meeste bewoners zijn afhankelijk van water dat per vrachtwagen wordt aangevoerd en worden gedwongen om te gaan met beperkingen op de invoer van apparatuur, brandstof en reparatiemateriaal.

Te midden van de strijd om in basisbehoeften te voorzien, bereidt de heer Al-Azzabi zich voor op de wedstrijd tegen het nabijgelegen Sheikh Al-Eid Camp. Hij legt het spelplan aan zijn spelers uit door in het zand te tekenen, waarna het team te voet vertrekt naar een veld tussen de tenten van ontheemden. De wedstrijd lijkt meer dan een sportieve activiteit - het is een onderbreking van de dagelijkse ontberingen van het leven in de kampen. Kinderen en jonge mannen verzamelen zich rond het zandige veld en applaudisseren voor spelers, van wie sommigen uren in de rij hebben gestaan voor eten, water of het opladen van batterijen.

Scheidsrechter Alaa Abu Taha, een scheidsrechter van de Palestijnse Voetbalbond en zelf ontheemd uit Rafah, zegt dat voetbal voor veel mensen in Gaza de "enige uitlaatklep" is geworden. "Met de meest beperkte middelen proberen we te spelen. Nu is er geen sportinfrastructuur. Het veld waar we nu op staan, was oorspronkelijk bedoeld voor basketbal en volleybal, maar onze mensen creëren alles uit het niets," zegt hij. De sportsector in Gaza heeft sinds het uitbreken van de oorlog enorme verwoestingen geleden. Volgens de Palestijnse Voetbalbond zijn honderden atleten gedood, waaronder veel voetballers, terwijl honderden sportfaciliteiten zijn beschadigd of verwoest, waaronder velden, clubhuizen en trainingszalen.

In Al-Mawasi hebben deze verliezen spelers er niet van weerhouden een kampioenschap tussen ontheemdenkampen te organiseren. De wedstrijd begint voor een klein publiek van ontheemde toeschouwers, waarbij de heer Al-Azzabi meedoet in schoenen die bij elkaar worden gehouden door plastic tape. Aan het einde van de wedstrijd verslaat Al-Rahma Camp Sheikh Al-Eid Camp met 2-1. Na het eindsignaal tillen jonge mannen uit het kamp hem en zijn teamgenoten op hun schouders, terwijl kinderen en jongeren tussen de tenten feestvieren. Voor een paar korte momenten verdwijnt het geluid van ontheemding uit beeld en komt voetbal naar voren als een zeldzame ruimte voor vreugde.

"Onder deze moeilijke omstandigheden is het heel goed om naar buiten te kunnen komen en zo'n wedstrijd te spelen," zegt de heer Al-Azzabi. "Gefeliciteerd aan ons kamp. Ik draag dit kampioenschap op aan mijn vrouw en zoon in Jordanië, en ik wens mijn zoon een spoedig herstel." Voor hem is de wedstrijd meer dan een sportieve overwinning. Het is een boodschap aan zijn verre familie en een poging om te behouden wat er nog over is van zijn leven als voormalig speler, achter de bal aan jagend alsof het het laatste is dat hem verbindt met wie hij was voor de oorlog.