Engeland is opgefokt. Ze voelen zich in het nauw gedreven. En als de geschiedenis ons iets heeft geleerd, is het dat ze meestal presteren als hun rug tegen de muur staat - een heel Engelse eigenschap, zoals je verontschuldigen tegen meubels en in de rij staan met stille woede. Het bewind van Steve Borthwick is gekenmerkt door prestaties wanneer zijn ploeg het gevoel heeft iets te bewijzen, en de spelers hebben zeker iets te bewijzen nu ze hun najaarscampagne beginnen tegen Australië.

Dit maakt me, vreemd genoeg, juist zekerder van een Engelse overwinning. Ze zullen een belegeringsmentaliteit hebben, net als tegen Frankrijk in de Zes Naties - ze wonnen die wedstrijd misschien niet, maar het was met afstand de beste prestatie van de campagne. Ze zullen een echte show van eenheid willen laten zien, en dat kan een galvaniserend effect hebben. Ik was aan het begin van de week nerveus over deze wedstrijd; dat ben ik nu minder.

De zorg is dat Engeland te gretig kan zijn, te veel te vroeg kan proberen te doen, en de gebrekkige discipline die hen de laatste tijd heeft geplaagd, kan binnensluipen. Dat is waar Maro Itoje zo belangrijk is. Hij was niet op de zomertour, dus er kleeft iets verfrissends aan zijn terugkeer als captain, en als leider moet hij ervoor zorgen dat Engeland de juiste emotionele toon vindt zonder over de schreef te gaan. Deze prestatie draait nu allemaal om emotie, en Maro moet ervoor zorgen dat die niet overkookt.

De geselecteerde ploeg geeft me ook vertrouwen, vooral de bank. Het voelt alsof Engeland hun 'Pom Squad' terug heeft. Langdurige blessures van Fin Baxter en Will Stuart ontnamen Borthwick dat wapen, maar hij heeft de mogelijkheid om zijn bank weer leeg te maken voor het vierde kwart, en ik verwacht dat dat cruciaal zal zijn op zondag.

De strijd om de breakdown wordt ook enorm belangrijk. We hebben het vaak over de cyclische aard van rugby en hoe dingen een volledige cirkel kunnen maken, en hier zijn we weer, pratend over de sterke punten van Australië bij de breakdown en of Engeland het personeel en het vermogen heeft om ermee om te gaan. Het klinkt bekend, nietwaar? Of het nu Phil Waugh, George Smith, David Pocock, Michael Hooper of, zoals nu, Fraser McReight is, de Wallabies brengen jackalling-vaardigheid mee. Kan Engeland dat zondag evenaren?

Die vraag is des te relevanter nadat Tom Curry buiten beschouwing werd gelaten. Plotseling is Engeland weer licht bezet op de openside flanker. Niet zo licht als in de dagen dat 'zes-en-een-halven' werden geselecteerd, zoals Eddie Jones ze noemde, maar zonder Tom Curry, geen Guy Pepper en geen Sam Underhill, ziet de voorraadkast er een beetje leger uit dan, zeg, twaalf maanden geleden. Dat zet op zijn beurt veel druk op Ben Curry, die het soms voor Engeland leek te maken, dan weer worstelde, en deel uitmaakte van een Sale-ploeg die dit seizoen niet echt bomen heeft uitgetrokken.

De breakdown-strijd wordt nog belangrijker gezien wat we in de eerste weken van het Prem-seizoen hebben gezien. Borthwick is al lang bezorgd over de verschillen in hoe de breakdown op nationaal niveau en op Test-niveau wordt gefloten, en dat zet druk op Engeland om zich snel aan te passen en zondag direct goed te beginnen.

Om het uit te leggen: de scheidsrechters die in de Prem actief zijn, zijn allemaal Engels. Het creëert een gesloten circuit en stelt spelers niet bloot aan verschillende interpretaties. Dan komen ze op het Europese toneel en ervaren ze Welshe, Schotse, Zuid-Afrikaanse, Ierse, Franse en Italiaanse scheidsrechters, die allemaal hun eigen kleine verschillen kunnen hebben in hoe ze dingen aanpakken. Dat gebrek aan blootstelling is een van de redenen waarom Borthwick zich zorgen maakt.

Een andere is dat in de Prem aanvallende teams de voorkeur genieten - vandaar het verhaal dat tries scoren veel gemakkelijker is geworden. Ik zou niet zeggen dat verdedigende teams niet de mogelijkheid hebben om te strijden; het is meer dat ze niet zo vaak of zo snel worden beloond als op het internationale toneel. Er zijn gewoon niet de beloningen voor hard strijden bij de breakdown in de Prem, dus onvermijdelijk is er minder van.

En het laatste punt, hoe voor de hand liggend het ook mag lijken, is simpelweg dat het niveau op internationaal niveau hoger is.