Charles Spencer heeft een boek geschreven over zijn zus, Diana, Prinses van Wales. Het heet Swan Song. Het is een memoires over hun relatie, en volgens de recensie vertelt het ons "een beetje over Diana en heel veel over Charles Spencer - misschien meer dan we wilden weten." Dus, een standaard familiememoires, maar dan met betere hoeden.

Het boek telt 400 pagina's en wordt beschreven als een "woedende afrekening" met "borstklopperij, wilde indiscretie en enkele werkelijk ontroerende passages over zijn overleden zus." De recensent merkt op dat de graaf te midden van de oprecht ontroerende stukken "niet kan nalaten zichzelf en zijn grieven centraal te stellen." De lezer blijft achter met "een duizelingwekkend verhaal over de wereld die Diana heeft voortgebracht en een zekere bitterheid over de manier waarop het wordt verteld." Dus: informatief, ontroerend en lichtelijk misselijkmakend, als een koninklijke documentaire verteld door een man die een bijl te slijpen heeft.

Laten we bij de krantenkoppen komen, want die zijn er. De Daily Mail van vorige week, de krant aan wie Spencer de serialisatie verkocht, bracht als hoofdpunt dat koning Charles kort na Diana's dood haar beledigde in een telefoongesprek met Spencer. Het citaat: "'Wees gerust,' siste hij, 'we zullen haar snel genoeg vergeten.'" De reactie van de recensent: "Ik ben bereid te geloven dat de koning zich slecht gedroeg, maar 'siste' is een rode vlag, een van die versieringen, zoals 'gromde' of 'paradeerde', die schrijvers gebruiken om degenen over wie ze schrijven slechter te laten lijken." Terecht punt. Niemand sist in het echte leven behalve slangen en schurken in Dickens-verfilmingen.

Het boek bevat ook een regel die tabloidjournalisten beschrijft als "degenen die de duistere moerassen van kwaadwilligheid bewonen, en die hun slachtoffers tot op het bot van hun ziel moeten leegzuigen." Dat is een gewaagde zin om te schrijven in een boek dat je aan de Daily Mail hebt verkocht voor serialisatie. Misschien bedoelde hij een andere groep hacks. Misschien is de cheque geïnd. We zullen het nooit weten.

De recensent concludeert dat Spencer, "altijd de benadeelde partij, zoveel bijlen te slijpen heeft in dit boek dat het soms onmogelijk is te horen wat hij zegt." Dus als je op zoek bent naar een genuanceerd portret van Diana, is dit misschien niet het juiste boek. Als je op zoek bent naar 400 pagina's van een man die afrekent met het enthousiasme van iemand die ze al sinds zijn kindertijd heeft opgespaard, kom dan maar op.