De Conference League-finale is aangebroken, en voor het eerst in hun respectievelijke geschiedenis strijden Crystal Palace en Rayo Vallecano om een grote Europese trofee. Het is het soort sprookje dat je weer in voetbal laat geloven - of in ieder geval laat geloven dat de achtste beste ploeg van Spanje en de vijftiende beste ploeg van Engeland een kans verdienen op continentaal glorie.

Zoals een fan uit zuidelijk Patagonië het verwoordde: er zijn koekjes gebakken. De inzet is hoog: de winnaar krijgt een automatische plek in de Europa League van volgend seizoen, een prijs die normaal gesproken even ver weg zou zijn als een competente VAR-beslissing voor deze clubs. Palace, weet u nog, werd eigenlijk uit de Europa League gezet en gedegradeerd naar deze competitie vanwege regels rondom multi-club eigendom. Een zegen in vermomming, noemden ze het. We zullen zien.

Adam Wharton, ondanks een late enkelblessure tegen Arsenal, is fit genoeg om te starten. Chris Richards, 'twijfelachtig' genoemd, zit alleen op de bank. De eerste helft was echter allesbehalve elektrisch. De beste kans was voor Tyrick Mitchell, die van dichtbij naast kopte vlak voor de rust. Scheidsrechter Maurizio Mariani heeft het druk gehad met het fluiten van overtredingen en zorgt er over het algemeen voor dat de wedstrijd de flow heeft van gestremde vla. Een medisch noodgeval op de tribunes veroorzaakte een vertraging, waarbij Rayo Vallecano-spelers eerst weigerden te hervatten. Klasse. Of gewoon fatsoen.

Maar er is nog een hele tweede helft te gaan. Zoals een fan opmerkte: "We zijn als kinderen die een speeltje krijgen: wanhopig om het te openen, te spelen, ervan te genieten." Laten we hopen dat het speeltje met batterijen wordt geleverd.