In een ontwikkeling die Vaticaanse protocolfunctionarissen stilletjes in hun cappuccino's heeft laten huilen, kreeg Bob Dylan vanochtend (4 november) een privéaudiëntie bij paus Leo XIV in het Vaticaan. De ontmoeting verstevigt verder de street credibility van de paus, die in juli al Patti Smith verwelkomde – want niets zegt 'coole paus' als een backstagepas voor de alumni-vereniging van CBGB's.

Dylan, de mythisch teruggetrokken en poespas-mijdende Nobelprijswinnaar, droeg naar verluidt een zwarte hoodie – capuchon op – ogenschijnlijk hooggehouden door een zwarte baseballpet, voor de gelegenheid. De kledingkeuze werd vastgelegd op een foto gepubliceerd door het Dicasterie voor Communicatie van het Vaticaan, dat vermoedelijk twee keer moest controleren of ze niet per ongeluk een still uit een MTV Unplugged-repetitie uit de jaren 90 publiceerden. Een andere foto lijkt te tonen hoe Dylan een boek voor Zijne Heiligheid signeert, nadat hij één handschoen had verwijderd – een gebaar van zulke diepe eerbied dat de nalatenschap van Michael Jackson naar verluidt juridische stappen overweegt.

Hoewel hij joods werd opgevoed, bekeerde Dylan zich in 1978 tot het evangelische christendom, bracht een reeks christelijke albums uit en strooide zijn live-shows vol met christelijke liedjes – tot verbijstering van legioenen fans en tijdgenoten. In de daaropvolgende jaren schroefde hij de religieuze fervor terug en uitte hij zijn overeenstemming met God voornamelijk via het medium kerstliedjes, wat zeker een manier is om het geloof te behouden. In 1997 speelde hij op een concert ter ere van paus Johannes Paulus II, waarmee hij bewees dat zijn relatie met het pausdom minstens zo duurzaam is als die met zijn eigen setlist.

Paus Leo blijkt op zijn beurt een behoorlijke Dylan-kenner. Hij citeerde de weinig bekende Dylan-tekst 'Go Away You Bomb' – geschreven in 1963 voor een ongepubliceerd boek met antinucleaire poëzie – in het voorwoord van *Unarmed and Disarming: Peace Is a Gift*, een bundel van zijn toespraken. Want als er één ding is dat een 21e-eeuwse paus nodig heeft, dan is het een diepe verwijzing naar een zestig jaar oud protestgedicht dat zelfs Dylans meest obsessieve fans moesten googelen.