In een zet die absoluut niemand zal verbazen die ooit in een doomscroll-wervelwind is gezogen, heeft de Australische overheid besloten dat mensen misschien, heel misschien, wel iets te zeggen moeten hebben over wat hun social media-feeds voor hun neus schuiven. Premier Anthony Albanese, samen met communicatieminister Anika Wells en een groep voorvechters die duidelijk betere dingen te doen hebben dan naar algoritmisch gecureerde kattenvideo's te kijken, onthulde het wetsvoorstel voor digitale zorgplicht.

Albanese, met het gewicht van een man die het tegen de techgiganten gaat opnemen, verklaarde dat de wetgeving mensen boven de 16 jaar 'echte en blijvende keuze' zal geven over hun feeds. Het wetsvoorstel verplicht platforms ook om 'kinderen te beschermen tegen schadelijke inhoud, waaronder inhoud die eetstoornissen promoot, misogyne inhoud, pornografie en inhoud die criminaliteit verheerlijkt.' Want blijkbaar stond het adviseren van tieners door chatbots over diëten van 600 calorieën niet op ieders 'goede ideeën'-lijst.

De premier haastte zich om gerust te stellen dat dit niet gaat over overheidscontrole - het gaat om het geven van controle aan mensen. Techgiganten voelen zich echter misschien niet zo gerustgesteld, want ze riskeren boetes van meer dan 100 miljoen dollar voor overtredingen. Dat is een hoop advertentie-inkomsten.

Wells legde het 'neutrale keuze'-model van de overheid uit: een pop-up zal gebruikers vragen of ze het algoritme willen of een simpele volg-feed. Want niets zegt 'empowerment' als een pop-up die je scroll onderbreekt. Ze merkte op dat sommige mensen algoritmen juist leuk vinden - voor entertainment, om kleine lokale bedrijven te steunen, of voor de pure sensatie van het bevestigd zien van hun ergste angsten. Albanese voegde eraan toe dat als mensen willen doomscrollen, dat hun goed recht is. We zijn blij dat de overheid een duidelijk standpunt inneemt over persoonlijke vrijheid.

Het wetsvoorstel schetst ook zes 'ernstige schade'-categorieën voor kinderen, waaronder het promoten van eetstoornissen, misogyne inhoud, pornografie, verheerlijking van criminaliteit en inhoud die ernstige stress veroorzaakt. Voor volwassenen gaat het alleen om illegale inhoud. Want volwassenen kunnen duidelijk alles aan, toch?

Albanese sloot 'nadrukkelijk' censuur van politieke uitspraken uit, en benadrukte dat het wetsvoorstel gaat over veiligheidsnormen en dat de verantwoordelijkheid bij big tech ligt om risico's te identificeren en te beperken. Critici blijven echter sceptisch, maar de premier had er geen boodschap aan.

Ondertussen houdt de overheid zich ook bezig met andere urgente zaken. Demonstranten verzamelden zich buiten de Israëlische ambassade in Canberra en eisten gerechtigheid voor Zomi Frankcom, de Australische hulpverlener die in Gaza werd gedood. Albanese ontweek een vraag over het verbieden van handel met Israëlische nederzettingen en bleef bij het tweestatenoplossing-script.

En in ander nieuws: de White Australia-partij, geleid door Tom Sewell, probeert bij het Hooggerechtshof haar verbod op grond van haatgroepwetten ongedaan te maken. Want blijkbaar strekt de impliciete vrijheid van politieke communicatie zich ook uit tot het zijn van een neonazi. Wie had dat gedacht?

Elders zijn de Groenen in gesprek met Labor over koolstofkredieten voor een koalapark, om een interne breuk te voorkomen. En Albanese haalde fel uit naar het plan van One Nation om mensen vroeg toegang te geven tot hun superannuatie, en noemde het een bedreiging voor het principe van universaliteit. Zelfs Barnaby Joyce had moeite om het uit te leggen, en dat wil wat zeggen.

In een wereld waarin techbedrijven 'ongereguleerde producttests op Australiërs' hebben uitgevoerd, is dit wetsvoorstel een stap richting verantwoording. Zoals Albanese het zei: 'Dit is een wereldwijde afrekening die op big tech afkomt.' We geloven het pas als we het zien.