Steven Crichton, terapeuta z Pontypridd w Rhondda Cynon Taf, wie co nieco o ironii. Po ukończeniu University of South Wales sam potrzebował banku żywności, aby wyżywić rodzinę – zwrot akcji, którego jego dyplom raczej nie przewidywał.

Crichton i jego partnerka Kat pomijali posiłki, aby ich dzieci miały pełne drugie śniadania, ale kiedy w końcu odwiedził bank żywności Taff Ely, okazało się to „o wiele bardziej godne” niż się spodziewał. Zgadza się: bank żywności był bardziej godny niż jego poprzednia strategia polegająca po prostu na niejedzeniu.

Jego droga do tego punktu była niezła. Stracił ojca przez samobójstwo w wieku sześciu lat, zmagał się z własnymi problemami psychicznymi i uzależnieniem od heroiny, a ostatecznie odmienił swoje życie dzięki terapii. To zainspirowało go do pójścia na uniwersytet w wieku trzydziestu lat, aby zostać terapeutą, co skończyło się tym, że po studiach był spłukany. Teraz prowadzi własną działalność i wolontariacko pomaga bankom żywności być mniej stygmatyzującymi.

Jego sugestie sprawiły, że Taff Ely przestał używać markerów na torbach (aby nie można było ich zidentyfikować jako toreb z banku żywności) i pozwala odwiedzającym wybierać własne jedzenie. „Daje to ludziom trochę więcej niezależności i autonomii” – powiedział. Dodatkowo pozwala im wymieniać jeden produkt na inny, co również ogranicza marnowanie żywności.

Matthew Stevens, koordynator partnerstwa w Taff Ely Food Bank, powiedział, że redukcja stygmatyzacji jest priorytetem. „Każdy może potrzebować skorzystać z banku żywności, a walka z tym wstydem zapewnia, że ludzie potrzebujący wsparcia je otrzymają”. Posiadanie doświadczenia Crichtona z pierwszej ręki pomaga wolontariuszom zrozumieć, jak to jest przejść przez te drzwi.

Crichton ma teraz stabilne życie, ale wciąż priorytetem jest dla niego oddawanie długu. Bo nic tak nie mówi „osiągnąłem sukces” jak pomaganie innym uniknąć wstydu związanego z markerem.