Ike Theriot is gegaan van het opzetten van satelliettransceivers in Irak naar het helpen van de mensheid om voet op de maan te zetten, wat bewijst dat een carrièreswitch net zo dramatisch kan zijn als een raketlancering. Theriot, die nu dient als de leider van de Flight Operations Surface Testing in de Exploration Extravehicular Activity Operations Branch van NASA's Johnson Space Center, is de persoon die ervoor zorgt dat astronauten tijdens hun maanwandeling niet over hun eigen voeten struikelen - of erger, wegzweven.

Theriot's taak is om de integratie van vluchtoperatietests in het Artemis-programma te coördineren, zodat teams de gegevens, procedures en ervaring hebben om astronauten voor te bereiden op het maanleven. Hij maakt momenteel de overstap van deze rol naar het richten op missieontwikkeling, astronautentraining en missie-uitvoering voor de volgende maanlanding. Want blijkbaar is het voorbereiden van een maanlanding niet genoeg; je moet ook plannen voor de daadwerkelijke landing.

Hij helpt bij het ontwikkelen en uitvoeren van gesimuleerde maanwandelingen in Johnson en op veldlocaties in de VS en internationaal. Hij hielp ook bij de ontwikkeling van het Lunar Grid Reference System, een GPS-achtig systeem voor de maan dat nu is opgenomen in vluchtcontrolesystemen. Want als je verdwaalt, kun je het net zo goed doen op een hemellichaam zonder straatnaamborden.

Theriot plant en voert tests uit in faciliteiten zoals NASA's Neutral Buoyancy Laboratory, een 40-voet diep zwembad dat microzwaartekracht simuleert, en de Space Vehicle Mockup Facility. Hij fungeert vaak als een pakdragend testpersoon, wat betekent dat hij een ruimtepak mag dragen en doen alsof hij op de maan is, terwijl hij eigenlijk in een zwembad of een gebouw in Houston is. Hij traint ook anderen om testleiders en testconducteurs te worden, en bouwt zo de volgende generatie van oppervlakteoperatie-experts op. Het is net een estafette, maar dan met ruimtepakken en veel meer papierwerk.

In het Neutral Buoyancy Laboratory heeft Theriot repetities voor ruimtewandelingen van het International Space Station en maanoppervlaktetests ondersteund, en procedures voor astronauten in een baan om de aarde en op de maan helpen verfijnen. Hij heeft ook NASA's referentie-verkenningsruimtepak en Axiom Space's maanruimtepak, de Axiom Extravehicular Mobility Unit (AxEMU), getest. In het Active Response Gravity Offload System (ARGOS), dat lichaamsgewicht vermindert om maanzwaartekracht te simuleren, oefende hij geologische monstername-operaties in de AxEMU, waarbij hij een verzameld monster onderzocht voordat hij het opborg. Want zelfs op de maan moet je de juiste protocollen voor monstername volgen.

Theriot heeft ook nieuwe verlichtingsconfiguraties geëvalueerd tijdens pakdragende testruns, waarbij hij beoordeelde hoe zichtbaarheid de veiligheid en taakuitvoering in een gesimuleerde maanomgeving beïnvloedt. Want als je de grote rots waar je over gaat struikelen niet kunt zien, is dat een probleem.

Naast zijn maanwerk ondersteunt Theriot ruimtewandelingen van het International Space Station als gecertificeerd vluchtcontroleur en is hij onlangs geselecteerd als capsulecommunicator (capcom). Hij is begonnen met simulatietraining voor die rol, waarbij hij de stem zal zijn tussen Mission Control en astronauten in een lage baan om de aarde. Dus als je ooit een kalme stem hoort zeggen "Maak je geen zorgen, we hebben dit onder controle" tijdens een ruimtewandeling, dan zou dat Theriot kunnen zijn.

Theriot's werk strekt zich ver uit buiten NASA-faciliteiten, naar afgelegen omgevingen die de maanoppervlakte-operaties weerspiegelen. Tijdens een veldcampagne bij de Kamestastin-krater in Labrador, Canada, trainde hij samen met bemanningsleden van Artemis II. De krater, ongeveer 36 miljoen jaar geleden gevormd, biedt terrein dat lijkt op de maan en is alleen per boot bereikbaar. Want waarom zou je het gemakkelijk maken? Als je wilt trainen voor de maan, moet je een boot nemen om er te komen.

Theriot's interesse in de ruimte begon tijdens zijn uitzending met het leger in het buitenland. In Irak kreeg hij de taak om een satelliettransceiver op te zetten die bij de eerste inschakeling faalde. Na het observeren van technici die veldreparaties uitvoerden, begon hij in zijn vrije tijd online technische cursussen te volgen, waarbij hij orbitale mechanica, circuitontwerp, cryptografie en ruimte-energiesystemen bestudeerde. Later,