Terug naar school: het seizoen van nieuwe potloden, hoopvolle nieuwe beginnen, en ouders die stilletjes Googlen hoe ze een maand op instantnoedels moeten overleven. Een nieuwe enquête van Save the Children en de Baby Bank Alliance heeft uitgewezen dat bijna de helft van de ouders zich zorgen maakt over de kosten van schooluniformen, terwijl een derde van de 2.000 ondervraagde ouders hun eigen behoeften heeft opgeofferd om uniformen, tassen of boeken te kunnen betalen.

Enter de nieuwste poging van de overheid om te helpen: vanaf september mogen scholen maximaal drie merkartikelen per kind voorschrijven. Want niets zegt 'verlichting van financiële last' zoals het tellen van logo's. Save the Children noemde het een 'goede start', wat liefdadigheidstaal is voor 'we houden onze adem niet in.'

De echte hulp lijkt in de gemeenschap te zitten. Megan Meek-O'Connor, hoofd van Engeland en Westminster bij Save the Children, stelt voor dat ouders met een vertrouwde leraar praten als de kosten moeilijk zijn. Want leraren hebben zeker geld over. Maar scholen bieden wel uniformhubs, ruilwinkels en noodfondsen aan. In Londen heeft het School Uniform Reuse Network in het eerste semester al 1.500 items gerecycled op 24 scholen - wat bewijst dat de ene ouder's te grote blazer de andere ouder's koopje voor school is.

Vergeet babybanken niet. Ja, ze klinken kinderlijk, maar veel van de 400 steunpunten in het VK helpen ook oudere kinderen. De Baby Bank Alliance ontdekte dat schooluniform nu voor het eerst ooit een prioriteitsitem is. Little Stars Shrewsbury, bijvoorbeeld, is drukker dan een bij in een bloemenwinkel, met meer dan de helft van de kinderen die sinds juni hulp hebben gekregen, die uniformsteun ontvingen. En zoals operations manager Hannah Stoddart opmerkt, zijn ze er niet alleen voor september: groeispurten, versleten schoenen, gescheurde broeken, winterjassen - ze hebben je het hele jaar gedekt.

Ouders kunnen ook de vreugde omarmen van winkelen bij supermarkten en kringloopwinkels, nu de merkregels zijn versoepeld. Tweedehands items, zegt Meek-O'Connor, zijn meestal 'kleding waar kinderen snel uit gegroeid zijn in plaats van dingen van slechte kwaliteit.' Dus het is niet alleen goedkoop - het is praktisch een modestatement.

Voor de koopjes jagende ouder toont Nationwide-onderzoek aan dat een derde uniformen bij supermarkten koopt, een derde rondkijkt voor de beste prijs, en 23% grotere maten koopt om er een extra jaar uit te halen. Kate Steere, ouder en consumentenredacteur bij Finder, waarschuwt dat sportkledingkosten 'brutaal' kunnen zijn en adviseert om gebruik te maken van clubgemeenschappen - oudere gezinnen staan meestal te popelen om spullen kwijt te raken. Apps zoals Vinted en Facebook Marketplace zijn ook 'goudmijnen', want niets zegt 'ik spaar geld' zoals afdingen over een gebruikte scheenbeschermer.

Als je echt in de problemen zit, check dan bij je lokale gemeente voor subsidies - de voorwaarden verschillen, maar het is het proberen waard. En onthoud, zoals Meek-O'Connor zegt, 'Uniform zou moeten gaan over het toegankelijker en gelijker maken van school... het zou iets positiefs moeten zijn.' Dus geen schaamte om hulp te vragen - zie het gewoon als het herverdelen van rijkdom, één tweedehands blazer per keer.