In 2003 leerde een soloreiziger door Zuidoost-Azië een waardevolle les: neem altijd snacks mee. De reiziger, die anoniem blijft, ontmoette Paul, een Amerikaan met een 'ontspannen, natuurlijke warmte', in een jeugdherberg in Zuid-Thailand. Toen het personeel een prachtige waterval 'niet ver weg' noemde, besloten de twee erheen te wandelen, in de verwachting van een ontspannen uurtje lopen. Ze namen geen eten mee. Een vergissing, zo bleek, van epische proporties.

Vier uur dicht struikgewas, wijnranken beklimmen en jeugdige naïviteit later, vonden ze de waterval - een 'glanzende poel' die de beproeving bijna de moeite waard maakte. Ze sprongen erin, lachten om hun slechte tijdsinschatting en begonnen aan de terugweg. Toen ging het mis. Binnen enkele minuten begon de reiziger te struikelen, raakte toen verward en kon geen eenvoudige vragen meer beantwoorden. Achteraf waren honger en uitdroging de boosdoeners, maar op dat moment was het gewoon angstaanjagend.

Enter Paul, die iets onverwachts deed: hij hees de reiziger op zijn rug en droeg hem door het bos. Toen Pauls kracht het begaf, groef hij door de tas van de reiziger, vond oude suiker- en zoutzakjes en toverde een geïmproviseerd rehydratiedrankje tevoorschijn - een drankje waar elk sportdrankbedrijf trots op zou zijn. Het gaf de reiziger genoeg kracht om verder te strompelen.

Uren later, vlakbij de herberg, gleed de reiziger uit op een losse steen en verstuikte zijn enkel. Paul tilde hem weer op, droeg hem dichterbij, rende toen om hulp en keerde terug op een motor om de reiziger de rest van de weg te vervoeren. Paul liep alleen terug. Hij vertrok de volgende dag en werd nooit meer gezien.

Heeft Paul het leven van de reiziger gered? De reiziger zegt ja, en wij zijn geneigd het ermee eens te zijn. Ook een PSA: als je watervallen gaat achtervolgen in het Thaise regenwoud, neem dan water, eten en misschien een sherpa mee.