In een verhaal zo oud als de tijd - of op zijn minst zo oud als de uitvinding van de doggy bag - is de inzet van een man uit Lissabon tegen voedselverspilling een bron van publieke schaamte geworden voor zijn partner. Bill, een veteraan in hernieuwbare energie met een passie voor duurzaamheid, heeft de gewoonte om op andermans borden te duiken om oneetbare restjes te redden, tot groot ongenoegen van Helen, die het 'gênant, onhygiënisch en onbeleefd' vindt.

Helen vertelt over een recent diner met vrienden in een druk restaurant in Lissabon, waar Bill op het laatste moment over de tafel reikte om de eendenborst af te maken die hun vrienden hadden besteld - zonder zelfs te vragen of ze klaar waren. De serveerster, 'druk in de weer', probeerde de tafel af te ruimen terwijl Bill rondviste naar restjes, waardoor iedereen moest wachten en Helen zich doodschaamde. 'Als we met zijn moeder waren geweest, had ik er minder problemen mee gehad', zegt ze, 'maar met vrienden die we zelden zien, vond ik het gênant.'

Bills ijver om eten te redden reikt verder dan restauranttafels. Thuis staat hij erom bekend dat hij overgebleven rijst van andermans borden schraapt, schimmel van restjes in de koelkast verwijdert, en ooit viste hij zelfs een meloenschil uit de prullenbak om de kleine stukjes watermeloen te eten die er nog aan zaten. 'Ik gooide een meloenschil weg en hij haalde het uit de prullenbak om de kleine stukjes watermeloen te eten', herinnert Helen zich, eraan toevoegend dat Bill vaak veel meer eet dan hij wil en dan klaagt dat hij vol zit.

Bill verdedigt zijn acties met een mix van milieu- en ethische redeneringen. 'Ik haat voedselverspilling', zegt hij. 'Een paar rijstkorrels of wat sla is geen probleem, maar ik heb moeite met het zien van verspild vlees. Ik maak me zorgen over dierenwelzijn en het feit dat een dier is gestorven.' Hij geeft toe dat hij soms zelfingenomen overkomt, maar benadrukt dat zijn bedoelingen goed zijn: 'Het gaat om respect voor het dier en het niet laten verspillen.'

Hij verduidelijkt ook het eendenincident, waarbij hij opmerkt dat het een tapas-maaltijd was en hij het als gedeeld beschouwde. 'Ik dacht: "We delen dat soort van"', zegt hij, hoewel hij toegeeft dat hij vergat te vragen en kan inzien dat het ongemakkelijk was. Hij trekt de grens bij zakenetentjes of met zijn baas, maar bij familie en goede vrienden ziet hij geen kwaad in het vragen om restjes op te maken.

Ons panel van juryleden weegt mee. Christian, 50, zegt dat als het een eenmalige gebeurtenis is, Bill vergeven kan worden, maar als hij de gewoonte heeft om op het eten van buren te 'springen', zullen ze niet lang blijven. Tracey, 33, adviseert Bill om Helens schaamte te erkennen en zijn gedrag in het openbaar aan te passen. Alicja, 33, stelt voor om duidelijke grenzen te stellen en vraagt zich af waarom Bill geen vegetariër wordt als dierenwelzijn zo belangrijk is. Sinead, 25, verwijt Bill dat hij het milieu als excuus gebruikt en stelt voor dat hij op zijn minst stopt met het eten van vlees als hij anderen de les leest. Kitty, 34, bekent dat ze hetzelfde doet: 'Wat is een beetje spuug tussen vrienden? Zijn hart zit op de juiste plaats.'

De poll is open tot woensdag 2 september om 9:00 uur BST - dus u, beste lezer, kunt beslissen: moet Bill zijn restjesgewoonte opgeven?